Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zwyczajny świat

Joachim Burbank
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Joachim Burbank

Joachim Burbank

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

jestem zwyczajnym mężczyzną
jakich wielu
codziennie mijasz
 

szary
nie mający nic do powiedzenia

każdego dnia 
zrywam łańcuchy 

okowy serca
które blokują mnie przed życiem

łapię kolejny oddech
starając się dostrzec piękno świata

8
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Rozumiem takie odczucia.., ale jednoczesnie wiem, że powstają na podstawie błędnego przekonania o sobie, lub niewiedzy o tym, kim się naprawdę jest.., i przypuszczam, że to one blokują czy zakładaja te łańcuchy... Dlatego odważę się odpowiedzieć: Peel nie jest szary, jest tylko w cieniu. A wiersz, choć dotyka cierpienia, podoba mi się. Serdecznie pozdrawiam :)

Edytowane przez duszka (wyświetl historię edycji)
tetu

tetu

Opublikowano
Opublikowano

Niech peel postara się wybić z głowy takie stwierdzenie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

i weźmie się w garść.


Każdy ma w sobie jakąś barwę (szary to też barwa , choć potocznie mówi się, że to niekolorowość, to jednak barwa uzyskana z połączenie bieli i czerni, więc zależy kto co lubi) ale już na pewno każdy ma coś do powiedzenia;) 
Wydaje mi się, że podmiot ma zaniżone poczucie własnej wartości i jest mocno zatrzaśnięty w sobie, a to trzeba zmienić. Dobrze, że zrywa te łańcuchy i stara się dostrzec piękno, bo to znaczy, że walczy z sobą, a to już duży krok do przodu.
Niech zatem peel tak trzyma. Z niekolorowości można stać się kolorowym ptakiem i tego podmiotowi życzę. Pozdrawiam. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...