Rudy 102

[Połeta]

Wiem że nie ja pierwszy poruszam taki temat. Natomiast nie do końca wiem dlaczego fakt że świat istnieje i że go doświadczam zmysłami powoduje u mnie nadzwyczajne zdziwienie. Za każdym razem kiedy moja pamięć i zmysły przyprawiają mnie o ten nastrój, myślę o Bogu. Jeśli mam nauczyć się wdzięczności to muszę niechybnie dołączyć to uczucie do swojej listy która, jest jak na mój gust długa. Jestem też wdzięczny za to że ten świat, nawet jeśli jest iluzją. Moim zdaniem jest doskonały, wraz z wszelakim cierpieniem jakie nas ludzi tu dotyka.
Nie potrafię logicznie zrozumieć dlaczego i po co, ten teatrzyk doli i niedoli się zaczął. Może to jest następny element obrazka który można tylko poczuć a nie objąć rozumem. Aby tego dokonać jednym ze sposobów jest "wzierstwo". Po zaledwie ośmiu dniach medytacji zaczynam chcieć inaczej spędzać czas. Jest to pragnienie wsłuchiwania się w siebie, ciszy i twórczości. Pragnę aby była ona dobra, lecz na ten moment nie jestem w stanie czytać nawet najpiękniejszych dzieł.
 
Gdy wyszliśmy ze szpitala mama zabrała mnie na wspaniałego hot doga. Świeciło wtedy letnie słońce, a liście mieniły się jego blaskiem. Byłem mile zaskoczony tym że świat się nie skończył.  Czułem się  zupełnie, jak bym go pierwszy raz widział. Tego dnia przeważył jednak melancholijny nastrój pomieszany nieco z krótką radością wyjścia na zewnątrz. Może przeżywałem wtedy skok rozwojowy, może. Pamiętam widok czołgu z Al. Zwycięstwa i smutek na twarzy mamy, a może to był mój smutek. Czułem wtedy tak wiele, a nie mówiłem nic. Myślałem o rozmaitych rzeczach, o takich których rzekomo dzieci nie myślą. Sięgając tego momentu życia, widzę już kokon samotnej szarości w którym się duszę. Nie pamiętam kiedy zamknąłem oczy żeby go nie widzieć. Zajęło mi wiele lat żeby zrozumieć że, milczenie nie koniecznie, nie zawsze bywa złotem.

 

 

- Nasze plany różnią się od Twoich wyroków,
- Chciałbym, aby okazało się że, umiem już przeżywać teraźniejszość z godnością, pisząc lepszą przyszłość.
-  Wyruszę w dalszą drogę gdy nadejdzie mój czas, nie wcześniej.
- Gdy moja dusza rozkwitnie i usłyszę szept swojego imienia.
- poddam  się i zaufam.
 Z Twojej i mojej woli.

Dziękuję.

 

Edytowane 19 Grudnia 2020 przez Giesz (wyświetl historię edycji)

[ais]

@Giesz 

Sam tekst nie jest specjalnie powalający na kolana, a do tego dosyć krótki.

Ale...

Doceniam szczerość i emocje, które płyną z utworu.

Dlatego mi się podoba.

Pozdrawiam.

 

ps. 33 słowa brakuje do Droubble.

Może warto dopisać...

[Połeta]

@ais spróbuję dopisać coś.

[Połeta]

@Agrafka Dzięki za wskazówkę, postaram się jeszcze nad tym popracować.

pzdr :)

[ais]

Zupełnie inny tekst oceniałam.

Trudno.

[Połeta]

@ais Zmieniam bo, było za krótkie. Mam nadzieje że nie na gorzej.

[ais]

@Giesz  Ani gorzej, ani lepiej. Inaczej.