Klamot

[Lidia Maria Concertina]

 

Widoki, które mnie kładą do snu ...
W dusznym pokoju przesypiam wszystkie przebudzenia
Każdy z nas jest swoim własnym aniołem stróżem. 
Nie ma sensu dzielić tej funkcji z kimkolwiek innym.

Bywa, że świat siedzi w miejscu.
Przysiada zmęczony na wytartym od łokci fotelu i spokojnie ogląda tę krzątaninę - snów, które odbierają widoki na cokolwiek, gdyż po pospiesznym  przeciągnięciu się i dyskretnym ziewnięciu, idą w świat by zabijać: w pokojach socjalnych przy kawie, w odbiciach monitorów, zgrzytnięciach klawiatury, paczkomatach i bułkach z masłem.
Tak to wygląda.

 

Biorę pod lupę każdy milimetr - tyle nas dzieli od samych siebie. 
Umieramy pod czerwonymi dębami w parkach, pod zarumienionym figowcem w Rejkjawiku i ... pod jałową glebą naszego jestestwa.

Nalej mi jeszcze tej szkockiej.
Chcę zobaczyć widnokrąg cały z kryształów - nie, nie łez, tylko prawdy
... którą ktoś skłamał - przez pomyłkę.

Umieramy, gadamy do siebie, dostajemy furii w pokojach na ósmych piętrach... 
A i tak umrzemy i nikt nie zgłosi się po nasz bagaż ''po tamtej stronie'' 
Za to po tej - chętnych do odbioru jest wielu.

Ja zostawię tylko żyrafę z pluszu,  monetę przywiezioną z Vancouver i ampułkę z tranem.
Położę się tuż obok Ciała Chrystusa, ale nie przyjmę Go do siebie.
Poczekam, aż się przełamie ...

[Bogdan Brzozka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Takie wrażenie mam co rano - wstaję o czwartej - by toczyć bój o dzień powszedni.

                                                                                                             pozdrawiam Lidio.  :)

[Antoine W]

ten także.... i nalałem sobie jeszcze.

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina Lidio On się nigdy nie przełamie,

                                           Biblię czytałem, przeważnie kłamie.
 

Pozdrawiam Lidko, lubię czytać Twoje inteligentne wiersze.