Eksponaty

[Dekaos Dondi]

–– Proszę!

–– Dzień dobry. Przeczytaliśmy pana zaproszenie i tak żeśmy pomyśleli, że wpadniemy na małą chwilkę.

–– Och! Jestem bardzo zobowiązany i ogromnie się cieszę. Proszę, niech państwo spoczną... tylko lepiej na podłodze, bo krzesełka są ostatnio na śmierć załamane.

–– Niech pana głowa nie boli. Z przyjemnością usiądziemy na podłodze..

–– To w rzeczy samej dobra wiadomość, ale miałbym do panów jeszcze taką małą prośbę.

–– Może być duża. My twarde chłopy.

–– Nie wiem jak się wyrazić, żeby nie ubliżyć wielce... jednak wolałbym, żeby panowie wytarli swoje szanowne tyłki, ściereczką do tego przeznaczoną. Rozumieją panowie. Podłoga może ulec zabrudzeniu.

–– Pan się za dużo przejmuję. Pan głupi czy co? My proste chłopy.

–– Niestety nie za bardzo.

–– Co pan mówi? Nie ważne. Usiądziemy na gazecie i po sprawie.

–– A czy druk nie przejdzie na moje lastryko ?

–– Ależ gdzie tam. Przytrzymamy, żeby  nie przeszedł.

–– Nie wiem jak to panom powiedzieć,  jednak wolałbym, żeby się panowie powiesili u sufitu. Wtedy wasze bułeczki tzn: dupki, już na pewno nic nie pobrudzą. W łaskawości swojej poczekajcie cierpliwie. Zaraz przyniosę powróz.

–– My wolimy na pasku. Tradycyjnie.

–– Na pasku? Jak sobie panowie chcecie. Chciałem być tylko uprzejmy.

–– Będziemy dozgonnie wdzięczni.

–– W rzeczy samej, na pewno. Dziękuję. Zaczynajcie. Śmiało. Wieszajcie się jak u siebie w domu.

–– W domu nie mamy sufitu. Mieszkamy w lesie. My twarde chłopy.

–– To już chyba kiedyś słyszałem. No zaczynajcie na litość boską. Chcecie, żeby zwierzątka robiły z was podśmiechujki.

–– Jakie zwierzątka? No nie. Nie chcemy. W żadnym przypadku.

 

*

 

–– Panie szanowny. My już nie możemy w pozycji zwisu wytrzymać.

–– Ubikacja prosto i na lewo.

–– Ale nam zaczyna brakkkkować...

–– Ciekawe czego? Przepraszam. Nie musicie odpowiadać. Szczególnie, że coś was niewyraźnie słyszę.

 

*

–– Edwardzie. Odwiąż panów. Jutro ich wypchamy.