Zamiast

[lena2_]

I samotność trzeba trochę polubić,

choć na tyle, aby na nią nie psioczyć,

lecz w jesienne i przydługie wieczory,

móc życzliwie popatrywać jej w oczy.

 

Chociaż przyszła jako gość nieproszony,

przycupnęła na skraj krzesła  lecz czeka,

w każdej chwili jest gotowa się zerwać,

zrobić miejsce dla drugiego człowieka.

 

[Lidia Maria Concertina]

@lena2_ Świetne! :) 

[[email protected]]

@lena2_ Leno człowiek nie jest stworzony do życia w samotności, ale niestety ostatnio coraz więcej ludzi, z różnych zresztą przyczyn wpada w otchłań samotności. Musimy być razem,  człowiek jest stworzony do życia w zbiorowości, to działa antystresowo,  przeciwchorobowo, słowem rozwojowo.

 

Wszystkiego Dobrego.

[joanna53]

człowiek potrzebuje drugiego człowieka i nie może stronić od ludzi,

pozdrawiam:)

[jazzkółka]

@lena2_ Ślicznie!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Troszkę można ją ugościć, ale na dłuższą metę jest uciążliwym "gościem". Tylko czy będzie wtedy skora, by zwolnić krzesło, zajęte przez "zasiedzenie"...?

 

(Nie wiem, czy czasem nie bredzę ze zmęczenia, ale chyba powiedziałabym "przycupnęła na skraju krzesła"... Tylko trzeba by wtedy przebudować wers...)

 

Pozdrawiam, Lenko

 

Edytowane 9 Listopada 2020 przez opal (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

fajnie ale widzę to w innej konwencji:

 

 

I samotność troszeczkę polubić,

choć na tyle, by na nią nie psioczyć,

lecz w jesienne przydługie wieczory,

móc życzliwie spoglądać w jej oczy.

 

Chociaż przyszła jak gość nieproszony,

przycupnęła na krześle i czeka,

w każdej chwili gotowa się zerwać,

gdy zobaczy drugiego człowieka.

 

pozdrawiam

[lena2_]

@Lidia Maria Concertina @[email protected] @opal @joanna53 @Jacek_Suchowicz Dziękuje serdecznie za Wasze refleksje pod wierszem i serducha:)

[Nata_Kruk]

Piękny tytuł i piękna treść.

Życzę obecności tego drugiego człowieka.