jęki

[Marek Hipnotyzer]

Przed jutrzenką twardej tafli
cmentarz do przejścia czeka
przez cmentarz wędruję sto razy
tylko śnieg, nie ma człowieka

mnie ugnieciono. nie ma nic w środku
więc nie ma też na zewnątrz,
chyba że śmierć temu zadasz.

mnie ugnieciono. brak komunikacji
to najlepsza metoda by być zrozumianym
teraz, gdy pod nogami pragnę tafli
zamarza wokół mnie - atropia milczenia

mnie ugnieciono. zapominam powoli
tak można zapomnieć nawet moment,
w którym było już za późno.

wyczekuje chwili, gdy ta pustka
rozsadzi mnie i może wtedy
powstanie coś nowego

gdy mnie puścisz
spadnę we wszystkich kierunkach

[Włodzimierz Nabkowski]

miejscami jakoś długo i niezręcznie

Przed jutrzenką twardej tafli
cmentarz do przejścia czeka
przez cmentarz wędruję sto razy
tylko śnieg, nie ma człowieka

mnie ugnieciono. nie ma nic w środku
więc nie ma też na zewnątrz, -------> tu
chyba że śmierć temu zadasz.

mnie ugnieciono. brak komunikacji
to najlepsza metoda by być zrozumianym -----> tu, i do tego by-by
teraz, gdy pod nogami pragnę tafli
zamarza wokół mnie - atropia milczenia

mnie ugnieciono. zapominam powoli
tak można zapomnieć nawet moment,
w którym było już za późno. -----> tu

wyczekuje chwili, gdy ta pustka
rozsadzi mnie i może wtedy
powstanie coś nowego

gdy mnie puścisz
spadnę we wszystkich kierunkach

[Lisa Wonderful]

Idea wiersza dobra. Ale czegoś brakuje. Brakuje nieco wykwintności opisu. Momenty są niezłe.
"przez cmentarz wędruję sto razy
tylko śnieg, nie ma człowieka" - przy śniegu brakuje czasownika.
Mimo to wiersz mnie zainteresował, a zakończenie bardzo obrazowe. Widzę rozłożystą istotę krzycząca, spadając.