Mówisz do mnie stłumionym szeptem, synku

[Arsis]

Kiedy ostatni raz ― trzymałam twoją dłoń… ―

 

… była

taka

ciężka

― i zimna…

 

…

 

Pamiętam, że uchyliły się przed tobą

wielkie i białe drzwi

― skrywające od zawsze ― największą tajemnicę…

 

Poznałeś ją

― będąc już częścią mozaiki Wszechświata ― z wiarą we wszechmoc rozumu…

 

… bez

wiary

― w ciało…

 

*

 

Siedzę

sama

― na ławce…

 

… otoczona parkowym azylem…

 

…

 

Doszukuję się czegokolwiek ― w rozchwianych gałęziach…

 

… w grze cieni na żwirowej alejce… ― w cierpkim zapachu wilgotnych kwiatów…

 

…

 

Uśmiechasz się do mnie

― rozgorzałym słońcem…

 

… i mówisz ― stłumionym szeptem…

 

…

 

Pragnę wciąż ―

o tobie pisać

― układać strofy…

 

… wyżłabiać w kamieniu słowa ― na kształt ― twojego imienia…

 

…

 

… masz władzę ― przenosin ― w czasie…

 

…

 

Jesteś tu i gdzie indziej…

 

… albo jesteś ―

tylko pyłem

― drgającej jutrzni…

 

… tęczową pół-obręczą…

 

*

 

Brama koło domu…

 

… przeciąg milczenia…

 

…

 

… ogromne

okna ―

zaciągnięte

― ciężkimi storami…

 

…

 

Można się spodziewać przebiegającego kota, lecz ― to przemyka całe twoje dzieciństwo…

 

… zbyt krótkie ― zbyt długie ― w cierpieniach…

 

…

 

Wszystkie nocne trwogi… ― zabawki porzucone w kącie…

 

Koń na biegunach ―

pokryty kurzem…

 

… na ścianie ―

pergamin

― wyblakły przez lata…

 

… fotografia uśmiechniętej twarzy…

 

…

 

Szron przesłonił już szyby…

 

… i coraz bardziej

wypełnia pustkę

― wspomnienie twojego głosu…

 

… rączek, co mnie radośnie ciągnęły za warkocz…

 

(Włodzimierz Zastawniak, 2013-12-01)

 

 

Edytowane 25 Grudnia 2020 przez Arsis (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

Poruszający tekst. Kilka dni odszedł 8-letni chłopiec, dla którego zbieraliśmy pieniądze na leczenie. Nie udało się wygrać niestety licytacji z Bogiem...

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - smutno się zrobiło - bardzo głeboki ...wiersz.

                                                                                         Pozd.

[duszka]

@Arsis Wiersz napisany tak prawdziwie i jednoczesnie oszczędnie i delikatnie, że można w niego powoli "wejść" i czytając zamienić się współodczuwanie.... Bardzo mnie jako czytelnika zbliżył do siebie, wyciszył, a jednocześnie głęboko wzruszył. Jest niezwykły. Pozdrawiam.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Jest wzruszająco, ale w paru miejscach trochę zgrzyta stylistycznie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Np. tutaj, czy nie lepiej by było napisać po prostu: żłobić w kamieniu słowa...

to jest super, ale moim zdaniem byłoby jeszcze lepiej jakby było napisane: i mówisz - stłumionym szeptem - naśladując wiatr, który gładzi (ew. gładzący) nasycone zielenią drzewa...

[Lahaj]

@Arsis @Arsis smutek po stracie dziecka wydaje się nie do opisania ale Tobie poszło nieźle.

[Arsis]

@Franek K Dziękuję za komentarz.

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję za komentarz.

@duszka Dziękuję za komentarz i docenienie.

@Jan Paweł D. (Krakelura) Dziękuję za komentarz i uwagi, jednakże zostawię tak, jak jest.

@Lahaj Dziękuję.

[Gerber]

@Arsis bardzo dobry wiersz,  poruszający.