Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Plusk (II)

Jan Paweł D. (Krakelura)
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jan Paweł D. (Krakelura)

Jan Paweł D. (Krakelura)

Opublikowano
Opublikowano

Wierzę w imię tak proste, że dla niego stworzyć

świat to jak gdyby splunąć w śpiącą taflę nocy

 

a kręgiem się obudzi. O brzegu nic nie wiem

gdy patrzę na uchyłek rzeki, w tym momencie,

 

który jest brzegiem fali, kiedy baldachim drzew

poci się w dusznym zmierzchu, wprost w majaczący męt

 

świata po drugiej stronie niewidocznej błonki,

o której świadczy nartnik, plusk, gdy się rozchodzi

 

w kręgach, a już następna siostra potu cyrklem

nakreśla na poprzedniej. Karmiony pieczywem

 

iluzji rozmyślam o mące, drobnych ziarnach

pomielonych na Plancki, które wyobraźnia

 

zdolna ująć, powiedzmy, że w ramę sekundy,

jej palec odciśnięty w neuronach. Iluzji

 

chlebem karmiony zwykłem wzruszać ramionami

na mikro mączną otchłań - nawykły, że stracić

 

można szkliwo jedynie na niepoliczonej

skórze gwiazd i makowcach galaktyk, o kroplę

 

ścieram zęby przed zmierzchem, jej drogę bez końca

rozciągniętą, aż w miejscu. Ja - punkt, skąd się otchłań

 

z otchłanią jak dwie strzałki dzióbkami zetknięte

rozchodzą - nakreślone przez imię w kajecie

 

do algebry.

2

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • michal_stefan
      Oświeceni

      Przez michal_stefan · Opublikowano

      @huzarc Są na to antydepresanty – owoce postępu w krwiobiegu.   Hm… młodzież powiedziałaby „true story“, a ja po prostu się zgadzam. ;)
    • wiedźma
      Znicz pamięci

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Kiedy odejdą już wszyscy, których kochasz szczerze, Zostaniesz sam na ziemi, w pamięci ich mierząc, Pomyśl: jestem tym, co ich w sercu ma żywych, Znicz pamięci zapalaj, by trwali w niej zawsze żywi.   Spójrz w ognia płomień - on z wspomnień Ci doda siły, Przyniesie spokój i ukojenie w tej trudnej chwili. A gdy przyjdzie dzień ostatni, czarna dama do drzwi zapuka, Otwórz serce i powiedz: "Żyłem by ich pamiętać". I odejdź, by złączyć się z nimi na wieki .
    • szczur
      "Tchórz"

      Przez szczur · Opublikowano

      Boję się światła. Przebywając w mroku, jestem w stanie wykreować elokwentne ciało.   Moja paranoja sprawia, że krzyk duszy jest niezręczny. Mimo to zostawiam za sobą fragmenty gnijącego truchła.   Jestem sparaliżowany. Zbyt długo wpatrywałem się w otchłań aż stała się moją największą miłością
    • KOBIETA
      Przez wszystkie przypadki..

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @FaLcorN @violetta   Nie będę!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      lubię być podglądana   ale jak ja Kornela niby mam popsuć? Bardziej się nie da
    • Andrzej P. Zajączkowski
      Emily Jane Brontë - Wysokie wrzosy wichrem burz rozkołysane (High waving heather 'neath stormy blasts bending)

      Przez Andrzej P. Zajączkowski · Opublikowano

      Wysokie wrzosy wichrem burz rozkołysane, Północ i światło księżyca i gwiazd jasnych blask,  Ciemności i chwała radośnie zespalane, Wznosząca się ziemia i niebiosa zniżane, Ponure lochy przez ludzki duch opuszczane, Grzechot kajdan pękających i krat rwanych trzask.   Wzdłuż górskich zboczy dzikie lasy użyczają Życiodajnym wiatrom przepotężną swą mowę, Rzeki swoje brzegi radośnie rozdzierają, Przez doliny gwałtownym nurtem przepływają, Wciąż szerzej i głębiej swe wody rozlewają,  Zostawiając za sobą pustynie jałowe.   Błyszcząc, opadając, wzbierając, umierając, W bezkresnym ciągu przemiany, od nocy po dzień; Jak piorun rycząc, jak muzyczny ton wzdychając, Cieniem nad cienie wlatując i nacierając, Jasnymi błyskami ciemności wyzywając, Nadchodząc szybko i tak samo odchodząc w cień.   I Emily: High waving heather 'neath stormy blasts bending, Midnight and moonlight and bright shining stars, Darkness and glory rejoicingly blending, Earth rising to heaven and heaven descending, Man's spirit away from its drear dungeon sending, Bursting the fetters and breaking the bars.   All down the mountain sides wild forests lending One mighty voice to the life-giving wind, Rivers their banks in their jubilee rending, Fast through the valleys a reckless course wending, Wider and deeper their waters extending, Leaving a desolate desert behind.   Shining and lowering and swelling and dying, Changing forever from midnight to noon; Roaring like thunder, like soft music sighing, Shadows on shadows advancing and flying, Lighning-bright flashes the deep gloom defying, Coming as swiftly and fading as soon.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...