Plusk (II)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Wierzę w imię tak proste, że dla niego stworzyć

świat to jak gdyby splunąć w śpiącą taflę nocy

 

a kręgiem się obudzi. O brzegu nic nie wiem

gdy patrzę na uchyłek rzeki, w tym momencie,

 

który jest brzegiem fali, kiedy baldachim drzew

poci się w dusznym zmierzchu, wprost w majaczący męt

 

świata po drugiej stronie niewidocznej błonki,

o której świadczy nartnik, plusk, gdy się rozchodzi

 

w kręgach, a już następna siostra potu cyrklem

nakreśla na poprzedniej. Karmiony pieczywem

 

iluzji rozmyślam o mące, drobnych ziarnach

pomielonych na Plancki, które wyobraźnia

 

zdolna ująć, powiedzmy, że w ramę sekundy,

jej palec odciśnięty w neuronach. Iluzji

 

chlebem karmiony zwykłem wzruszać ramionami

na mikro mączną otchłań - nawykły, że stracić

 

można szkliwo jedynie na niepoliczonej

skórze gwiazd i makowcach galaktyk, o kroplę

 

ścieram zęby przed zmierzchem, jej drogę bez końca

rozciągniętą, aż w miejscu. Ja - punkt, skąd się otchłań

 

z otchłanią jak dwie strzałki dzióbkami zetknięte

rozchodzą - nakreślone przez imię w kajecie

 

do algebry.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - do mnie przemówił.

                                                Pozd.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję. Pozdrawiam.