Zgłoś

Patrze - figury o wyrwanych rękach  Stygnące jeszcze w stopniałym bólu Skruszony beton , tkanki ich ciał , pokryte mchem , naturą leczone  Powoli znikają w zieleni , schowane w puchu    Widzisz jak wiele ich stoi ?  Całe szeregi , brygady ciszy Kamienne oczy setek postaci , pod wiatr postawione , na promienie słońca   Ukojeni rosą , zamyśleni porankiem Trworząc sobą filary światyni  Chłoną świty , zachody  Skończeni czekają cierpliwie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Charismafilos dziękuję za komentarze,  również pięknego dnia życzę.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Poet Ka cieszę się

@Charismafilos Rozmowy młodych,                               jak strome schody!   Pozdrawiam... młody?

"Chwast"   Chwastem zwany, nielubiany, wyrasta, choć nieposiany. Żadną chlubą on dla pola, lecz taka to jego dola.   Wśród plantacji się przebija, traktowany jak ta żmija. Zboże to czy kukurydza – dumę rolnika zawstydza.   Aby pozbyć się go z pola, pryska chemią, ile wola. Wszystko żywe śmiercią piszczy,  rolnik w myślach chwasty niszczy.   Pszczoły padają i chrząszcze, biedronki, żuczki, chrabąszcze, po ziemi żabki i traszki, w locie motylki i ważki.   On nie widzi tego wcale, w wyobraźni widzi fale – wiatrem kołysane zboże, pływające plonów morze.   Z roku na rok mniej faluje, nie wie rolnik, co się psuje. Pola strute umierają, coraz mniej mu plonów dają.   Chemia – chwastem najgroźniejszym w modnym rolnictwie dzisiejszym.  Nie pokrzywa, – oset mały – chemia zniszczy świat nasz cały!.   Leszek Piotr Laskowski