Dopóki nie zgaśnie słońce

[Gabrys]

Jakby rozpędzony 

a tak samo miele 

wciąż swoje robi 

chociaż zmienia się 

wiele 

 

Domy 

jak grzyby po deszczach 

z fundamentów wyrastają 

 tak to już jest 

że jedni burzą 

zaś drudzy 

nowe stawiają 

 

Na naszych oczach 

świat zmienia się 

widzimy przemiany 

nowe biorąc 

stare porzucamy 

 

Tysiąc lat minie 

Bóg da może i tysiące 

a on będzie mielił dalej 

dopóki , dopóty 

nie zgaśnie to słońce 

 

 

 

[duszka]

Refleksyjny, wolno płynący (tak jak czas) wiersz, co według mnie dobrze pasuje do jego treści, a jednocześnie pozwala "spokojnie" go poczuć...

 

Jedna mała uwaga: czy na poczatku nie pasowałoby lepiej zamiast "Jakby" słowo - "Niby"..?

 

Z przyjemnością przeczytałam i zamyśliłam się :) Pozdrawiam