Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czy patrząc, widzę to co widzę.
Czy słysząc wiatr to słyszę wiatr.
Czy twarz twa dalej to znów bliżej
Jest jawą, czy też snów to świat.


Czy dotyk ręki na mym ciele
Co sprawia rozkosz ciepłem swym,
Jest tylko wielkim mym pragnieniem,
Fantomem marzeń, tworem mym.

Gdy czuję słodycz ust czerwonych
Co w pocałunku do mnie lgną,
To tylko miraż warg spragnionych,
O których myśli moje śnią.

Jesteś naprawdę, czy cię nie ma.
Na jawie jesteś, czy we śnie.
Zmyśliłem ciebie, czy powielam
Kogoś, kto blisko był tak mnie.

Naprawdę nie wiem już co czuję.
Umysł zwariował, rozum śpi.
Wiem tylko jedno - Kochać umiem
Sercem i duszą. Uwierz mi.

Opublikowano
CYTAT (Andrzej Borecki @ Sep 4 2003, 06:28 PM)
Kogoś, kto blisko był tak mnie.

Mówiąc najkrócej i najprościej, nie rozwijając zbytnio swej wypowiedzi, powiem Panu, że Pana wiersze są przepiękne. Staje się Pan moim ulubionym poetą, zaraz obok Mickiewicza i Słowackiego. Pana utwory w szepcie słów przekazują tyle mądrości i piękna, że moje serce drży całe, będąc pod wrażeniem tych wyrazów... Przepraszam, że się tak rozpisałąm, choć miało być krótko... Piękne...
(Jednak czy nie lepiej brzmiałoby: kogoś, kto był tak blisko mnie...? Bardziej klasycznie...)
Pozdrawiam bardzo serdecznie
P.S.
Wierzę wink.gifsmile.gif
Opublikowano


A ja sie zawiodlam...Taki doslowny wiersz?To do Pana nie podobne...Oklepana tematyjka..Jedyne co mi sie podoba to dobra tytmika i rymy...

Co nie zmienia faktu ze i tak Pana bardzo podziwiam smile.gif
Opublikowano

A może to i dobrze że dosłowny. Można sobie odpocząć od doszukiwania się drugiego dna, zamysłu autorów czy peelów i prób interpretacji. Zwłaszcza, że rytmika, rymy i dodałbym rewelacyjny dobór słów sprawiają, że naprawdę miło się czyta.
Biorę do ulubionych chociażby dla relaksu
Pozdrawiam

Opublikowano

za dużo pytań Andrzeju .. pisałeś ciurkiem bo forma wiersza jest zbudowana przypadkowo .. w każdej strofie pojawia się rym, i nie typu abab, lecz a ..a .. .. potem b..b.. , za duzo pomieszania, a samą treścią to zwracasz się do zony, siostry czy .. ujmę to delikatnie .. przyjaciółki ? smile.gif

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Moda na "wody"     Ala z Uralu w wisiorze z koralu,   W końcu urlopu, chodzi w litoralu.   Z językiem na boku,   Bywa tam co roku,   Bo moczy swe stopy w  wyschłym Aralu.
    • @niolek Po przeczytaniu wiersz ten został ze mną na dłużej, mimo jego przykrej natury.   Pierwsza myśl, gdy je zauważam. Trzy to liczba nieparzysta, nie - ja, parzysta - one.   Pierwsze wersy od razu sygnalizują o tym specyficznym uczuciu dysonansu - kiedy interakcja społeczna w naszej głowie ulega analitycznej dekonstrukcji. Sama forma wiersza przekazuje tę nerwową energię gonitwy myśli, kiedy fizycznie jesteśmy częścią rozmowy, lecz chaos w naszej głowie nie pozwala nam się skupić. Wyskakujące gdzieniegdzie pytania oraz przypuszczenia podkreślają bitwę z własną percepcją. W tym samym momencie możemy się zastanawiać, czy dwie pozostałe osoby nas wykluczają intencjonalnie, czy może nawet nie są tego świadome? Dla nich to kolejna pogawędka, a dla nas to cały poemat w naszym wnętrzu.   Jeśli miałbym się czegoś przyczepić to detali gramatycznych - kiedy pojawiają się czasowniki w pierwszej osobie zapiszemy je z końcówką "ę" zamiast "e" np. "Chcę pokazać, że tu jestem, próbuję." Również zamieniłbym "tą", na "tę" w wersie "a widzę tą dwójkę ", ponieważ w piśmie, w bierniku poprawna forma to "tę". "Tą" w bierniku występuje bardziej w mowie potocznej.   Ogólnie ciekawy wiersz, w jakiś sposób do mnie dotarł i został ze mną na dłużej. Pozdrawiam :)    
    • świat był miejscem opartym na pewnych stałych   życie przypominało  ścierny papier czas utkany  pospolitym brakiem   aż letni blask pozbawił ich nocy   rwany sen jak tęskni za człowiekiem  drugi człowiek
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Robert Witold Gorzkowski Polski bohater! Mój dziadek ze strony mojej matuli był ułanem Pilsudkiego. Cześć i chwała bohaterom.
    • @Poet Ka - @Berenika97 - uśmiechem wam dziękuję - 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...