Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Igraszka wujaszka...

huzarc
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

huzarc

huzarc

Opublikowano
Opublikowano

Jest coś w mej woli, coś co czarną drzazgą boli, 

Przychodzi i odchodzi, jak jej przepastny cień,

Gwarem powietrza, wyrwą ciszy nad mym światem,

Drzewem rozprutym śmieci natchnionym gniewem.

 

Jest coś w mej doli, skaza na tarczy busoli,

Pod czołem, które płodzi i rodzi każdy dzień,

Cierniem wspomnień, kieratem pokrytym szkarłatem

I fałszem łez upitych snu smętnym powiewem.  

 

7
Victoria

Victoria

Opublikowano
Opublikowano

@huzarc  Są momenty w naszym życiu, że chyba każdy tak ma... Momenty, lata... Myślę o odchodzeniu bliskich nam osób i o tym, co w nas po ich odejściu. A może źle zinterpretowałam treść... Utwór, do którego wróciłam, który zatrzymuje, skłania do osobistej refleksji...

Pozdrawiam serdecznie :)

1
  • 1 rok później...
Nefretete

Nefretete

Opublikowano
Opublikowano

@huzarc Na wierszach rymowanych nie znam się. Natomiast wiem, że postawiłeś ( uparcie) , mieszając na przemian - 12 -stkę z 13- stką.

Patrzę natomiast, na treść.

 

To tak, jakbyś swoją treścią chciał przekazać, że jakieś wspomnienia ( nie wnikam )  blokują twoją wenę, a emocje nie są ( Są!! ) dobrym doradcą, w trakcie pisanych wierszy. Uważam, że to nie jest skaza!Wiesz? Raczej próba okiełznania czegoś, tymczasowego!

Wiersz jest ok! Mnie się podoba.

Pozdrowienia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • obywatel
      Szczelina

      Przez obywatel · Opublikowano

      nieomal poczułem to wykluwanie, ale przyszło porównanie, ziemia się podobnie wykluwa, pęka kontynent, ciekawe co to będzie? :))
    • obywatel
      bardzo

      Przez obywatel · Opublikowano

      trochę tajemnicze wersy można nazwać grypsem poetycznym, dla nielicznych, którym zazdroszczę bo nie cierpię niewiedzy :))
    • obywatel
      wieczność

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Alicja_WysockaTe głowy to ciekawe instrumenty wiemy, że współdziałają z podświadomością, gdyby działały jeszcze z nadświadomością, to odpowiedzi zadowoliłyby naszą ciekawość i wrażliwość :), a wszystko dzięki kawie???:))) @NatuskaaZadajesz pytanie, które nie potrzebuje odpowiedzi albo się proszą o nie. Najlepszymi są te sprzeczne odpowiedzi, stawiasz na górnolotność i wpływ, na przeciw stanąć może rozsądek tłumiący, czyli np. niemożliwość wzlotu albo upadek jako rodzaj bierności. Wolę jednak podobnie, wpływać, niż biernie opływać ten stan rzeczy obok :)) Dziękuję za zainteresowanie bo daje mi to sygnał do dalszych eksperymentów poezyjnie filozoficznych :))
    • Kiedy Jest Dzisiaj
      Coś jest na korytarzu

      Przez Kiedy Jest Dzisiaj · Opublikowano

      – Hej, słyszysz to? W korytarzu – mówi nerwowym szeptem. – Tak… To musiało wrócić… – Musimy się stąd wydostać, tylko trzeba znaleźć cichy sposób…   Wspomniany rytmiczny stukot wydaje być się szybszy i głośniejszy — Musi być zniecierpliwione…   – Wiem! Rzucę butelką, ono zainteresuje się nią, a my wybiegniemy z domu – niepewnie stwierdza. – Nie wydaje mi się, że damy tak radę… To jest o wiele silniejsze od nas… A wiesz, co się stanie, jak nas złapie, prawda? – Masz racje, z pewnością będzie chciało to zrobić… Jakiś inny pomysł? – Myślę, że musimy wyjść przez okno. Jest to najbezpieczniejsza rzecz, jaką możemy zrobić. – Tak, to jest to. Dobrze, że pod nim jest dach. Będzie mniejsza szansa, że spadniemy…   Lekko skradają się do parapetu i uchylają szybę. Stukot gasi się. Teraz słychać tylko tykanie zegara. W korytarzu rozbrzmiewa ledwo zauważalny głos: „Już czas” Wyłącza się tam światło.   – Cholera! Trzeba uciekać! – Dziewczyna wyskakuje przez okno na kafelkowy daszek. – Poczekaj na mnie! – Próbuje wdrapać na podokiennik, jednak nie potrafi.   Rozlega się dźwięk otwieranych drzwi. Przez kilka sekund jest cicho — jakby każdy oczekiwał, aż to nadejdzie. Nagle histeryczny krzyk chłopca, który łączy się z płaczem przyćmiewa wszystko. Nasila się i nasila i… Zmienia się na śmiech. Jego śmiech. Dziewka zeskakuje i biegnie, ratując życie.
    • Alicja_Wysocka
      a ty?

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Poezja to życie, dziękuję :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...