Słowo ze śniegowego opłatka

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

Wciąż niknę, płynę mgielnie, a moje opary

wplątane w brzozy srebrne, oraz wierzby stare.

Pozostał jeszcze szkielet, też unosi w dale.

 

A jednak jak kotwica do ziemi i w zieleń.

Wszak, tak wiele mam pytań , którymi się dzielę.

Słów magicznych na zawsze skrytych w odpowiedziach.

 

Więc zwracam się do Boga i naukę śledzę.

W przebiśniegach znajduję przeżycie post mortem.

Gonię za aniołami, za iluzją kroczę.

Sam jestem posłańcem, wejrzyjcie i we mnie.

 

Na przystanku tramwajów, na trzeźwo, na haju.

Oddaję się w wasze ręce ze złością, w podzięce

za czytanie, wnikanie. Sercem świat rozszczepiam.

Dzielony kolorami ze śnieżynki białej.

 

Skryty w ideogramie, krysztale fraktala.

Roztapiam, płynę mgielnie, bo brzozy czekają.

[Dariusz Sokołowski]

Hajowy, żeby nie powiedzieć gorzej. Rażą „zwroty do Boga” i „nauk śledzenie”...

Podoba mi się „czekanie brzóz”. Reszta nie.

[iwonaroma]

Nie ukryje się treść w pięknej formie, bardzo dobra treść. 

Świetny wiersz, pozdrawiam.

Jeszcze dodam, że końcówka wiersza jest rewelacyjna.

[Jerzy_Edmund_Sobczak]

Dariusz, jestem agnostykiem, dlatego nie modle się do żadnego z bóstw.

Ale w poezji zwracam się zarówno do Boga jak i Diabla. 

Nie zgadzam się z Twoja ocena. 

Przepraszam za brak polskiej czcionki.

W kwestii nauk śledzenia, czy tez śledzenia nauk, pewno wkurzyła cie inwersja. Ale inwersje to narzędzia poetyckie jak każde inne.

Uważam się za poetę alchemicznego, dlatego niekiedy przedstawiam się jako

Jerzy Edmund Alchemik.

 

Dawno mnie tu nie było. A wiele się u mnie zdarzyło od tego czasu.

 

Iwonaroma, Dziękuję.