portret wiatru

[Koziorowska]

portret wiatru

 

 

jeden przesmyk

i bezkształt wypryśnie

wyolbrzymionym natarciem

lotnych szyb

 

kolejny zgrzyt

źle dobranego przędziwa

i możemy spijać

spłoszone owoce jemioły

 

pora byśmy zapomnieli

o rychłym porządku

płowych jak księżyc

zakończeń nerwowych

 

oto bije dzwon

chleba powszedniego

przebrzmiewa opowieść

straconego buntu

 

portret wiatru

ociekający

przeterminowaną jednością

zbędnych przyimków

tłoczy się na granicy

chleba i wina

 

spotkały się wyblakłe niewypały

zjednoczonych znamion

niedopałki

pokryte gęstą zżółkniętą zorzą

leśnego runa

[fregamo]

@Koziorowska nic nie rozumiem z tego utworu

wybacz...

[ais]

Wiem, że nic nie wiem.

Ale przypomina obraz trąby.

Pozdrawiam.

[Andrzej_Wojnowski]

@Koziorowska

 

Liturgiczno - mistyczny tekst.

Tak to odbieram.

Jak dla mnie OK.

 

Pozdrawiam