Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Łódka

Dekaos Dondi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dekaos Dondi

Dekaos Dondi

Opublikowano
Opublikowano
                             ≈≈≈1≈≈≈

 

ziewający czas tyka żywicznym zegarkiem

budzi dzwonkiem utkanym

z pajęczyn

 

z roślinnej wieży kołysana oddechem lasu

zdobi swe burty o wklęsłe

chropowatości

 

płaski kształt z pasażerem na gapę

kroplą deszczu wśród żylnych wioseł

zatopionych w dnie

 

z podłużnym nieprzydatnym sterem

spływa w przezroczystym wodospadzie

w dołującym szumie

 

strąca białe strzępki z czerwonego kapelusza

zerkają biedne mrówki

myśląc że śnieg

 

leci dalej

w mrocznej wodzie zakłóca obraz księżyca

płoszy pluskiem stada lelków

 

wierci się

spłoszona na utopionej łysinie

pana Twardowskiego

 

≈≈

zielona łódka już dawno oderwana

od prześwitu błękitno zielonego

parasola

 

 

 

                 •≈•2•≈•

 

utonęły cukrowe szubienice

gorzkie chwile miodu

 

drewniana przystań

skrzyżowanie doznań

 

zaplątana w otwór na dnie

 

utonąć prawdziwie

czy zaufać złudnym falom

 

poczytaj mi mamo

książkę co wtedy

 

o małej łódce

która płynie w naszych łzach

 
 
3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Proszalny
      John Doe

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Mitylene   Wystarczy chcieć usłyszeć. Dobranoc :)
    • Mitylene
      John Doe

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Proszalny myślę, że niejedna milcząca muszla mogłaby opowiedzieć wiele ciekawych historii:)
    • Proszalny
      John Doe

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Mitylene   Opowiadanie, jak większość moich tekstów, opiera się interpretacji. Jest próbą opisania mgły nad wybrzeżem. O metaforach mówiłem w komentarzu do Bereniki. Pozwól, że zacytuję:   "Przyjmijmy, że latarnia jest metaforą człowieka, latarnik jego duszą. Człowiek umiera, gdy gaśnie w nim światło. Latarnik to wiedział, a jednak nie potrafił się przemóc, by rozniecać je każdego dnia na nowo".   Pisząc, próbowałem rozniecić w sobie światło, które zaledwie się tliło, a chciałem płonąć. Dziękuję, że odwiedziłaś skaliste wybrzeże. Jesteś tu bardzo miłym gościem. Mam coś dla Ciebie - milczącą muszlę :)  
    • Proszalny
      Mateusz na górze

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Poet Ka   "Przypatrzcie się liliom na polu, jak rosną: nie pracują i nie przędą. A powiadam wam: nawet Salomon w całym swoim przepychu nie był tak ubrany jak jedna z nich".    Kazanie na górze wg ewangelii św Mateusza.
    • Mitylene
      John Doe

      Przez Mitylene · Opublikowano

      @Proszalny niebywale interesująca proza. Podoba mi się to przenikanie światów, realnego, z przeszłym i wplecienie do tego jeszcze motywu snu. Wszystko jest tutaj jakby zapętlone, zagmatwane, ale wspólnym mianownikiem jest tutaj relacja dwojga ludzi skazanych na siebie w surowym, odludnym otoczeniu skał...Na pewno zaciewawia ta historia i rodzi sporo pytań, takich np jak: Czy to był sen, czy może motyw reinkarnacji itd. To co mnie urzekło to metafory, które nadają tej peozie smaku:) @Proszalny czytając Twój tekst wróciłam pamięcią do mojej wyprawy do pewnej latarnii. W załączeniu przesyłam zdjęcia mojego autorstwa, może się spodobają:) 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...