VI. Homo Sanctus

[dmnkgl]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 26 Czerwca 2020 przez dmnkgl (wyświetl historię edycji)

[Moondog]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie potrzebna inwersja(moim zdaniem)

nie jestem pewien jak z tymi pękami (czy przypadkiem nie pąkami)

chyba niepotrzebny przecinek 

ale bardzo mi się podoba puenta 

w sumie to cała druga strofa

 

pozdrawiam

[dmnkgl]

@Moondog91 Dzięki za konstruktywne uwagi, inwersja jest tam w rzeczy samej niepotrzebna. Pozdrawiam

[Gość]

Niczym przypowieść biblijna 

Podoba mi się 

Pozdrawiam serdecznie☺

[Tomasz Kucina]

Bardzo ciekawie. Tak jakby w dwóch płaszczyznach i do wyboru czytelnika.

1. Monolog człowieka codziennie doglądającego swojego ogrodu, w natłoku zajęć i pracy odczuwającego satysfakcje z tego powodu.

2. Spojrzenie Stwórcy na swój "ogród biblijny" na planetę i nadrzędną rolę człowieka usytuowanego przez Boga na niej.  

 

"Gościnna" rola ogrodu to moje przeświadczenie o tym, że według woli samego Boga - dla każdego człowieka, każdego zwierzęcia i rośliny ogród ten jest domem i ty jako autor to doceniasz. Dostojny wiersz, mądry, koncyliacyjny i chyba napisany w głębokiej świadomości.

[Annie]

Bardzo w starym stylu à la Kochanowski „ gościu siądź pod mym liściem, a odpocznij sobie...” 

No a tak w ogóle to zastanawia puenta, bo jakiż to ogród wyrośnie na skale.

Raczej lichy.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja sobie  myślę, że autor chyba świadomie użył koturnowego języka, by podkreślić cały aspekt biblijny w treści (jeżeli w ogóle tam jest?), a sama "skała" odnosić się może do "Św. Piotra" i Kościoła Chrystusowego budowanego na "skale"? Ale, to tylko moje wyobrażenia i być może nieuzasadnione sugestie. Sam autor na pewno się odniesie i dopowie nam precyzyjniej. Mnie ten wiersz się podoba, no ale ja lubię także i bardziej klasyczne normy. 

[dmnkgl]

@Annie@Tomasz Kucina Odniosę się, a jak inaczej ;)

Zacznijmy od tego, że Homo Sanctus to niemalże zwieńczenie cyklu zapoczątkowanego przez Homo Deus. Obrazuje on historię/przemianę człowieka od pierwszego upadku, pierworodnego grzechu pychy, przez zagubienie się w codzienności po rozpoczęcie poszukiwania Prawdy i tego poszukiwania rezultaty. Dopiero w tym wierszu dochodzi do głosu wewnętrzny spokój, wdzięczność (tu ,,kłanianie się pąkom") i altruizm- peel nie zatrzymuje ogrodu dla siebie. W tym kontekście trudno ukryć moje inspiracje i wspomniana ,,skała" staje się dość czytelnym nawiązaniem, które bez trudu wyłapał Tomasz. Przemawiać ma za tym też fakt, że ogród żywi peela, wobec czego skała nie może być żadnym ograniczeniem. Pozdrawiam serdecznie

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A gdzie reszta???

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Żartuję oczywiście :)

Pozdrawiam :)

[dmnkgl]

@Sylwester_Lasota  Bardzo dobre pytanie :) Miała być, ale uznałem, że raczej psuje całość niż ją wzbogaca. Jeśli pijesz natomiast do kwestii technicznej (czyli ta ściana bialego ekranu) to sam nie wiem jak ona się wytworzyła. Pozdrawiam