karły

[seweryna żuryńska]

mamy w życiu takie chwile
gdy w porywie dumnej wzgardy
drzazg wybaczyć nie umiemy
zabijamy odruch marny

na nic rozum prośby ciche
i te łzy co deszczem płyną
omamieni serca krzywdą
coś niszczymy w złą godzinę

a gdy świt wyleczy zmarszczki
wyrównamy krzyk oddechu
nie umiemy dłonią ciepłą
wyprostować ścieżek grzechu

i tak trwamy w swym kokonie
zlizujemy krwawe rany
tylko w oczy spojrzec prosto
zwykłych ludzkich sił nie mamy

a gdy los wymiesza karty
i pozbawi szansy prostej
w swe objęcia uciekamy
znacząc blizną resztę doznań

czego więcej w naszym życiu
chwil rozumnych czy zuchwałych
czemu pycha niszczy losy
czemu tkwi w nas karzeł wiary

[Leila]

Ładnie! /Tylko jedna uwaga: "wybaczyć nie" akomoduje dopełniacz, nie rzeczownik zatem: "czegoś nie wybaczyć" ...(?)/
Wiersz do mnie przemawia.
----------------pozdrawiam /to tak a propos rymów ;)/

[Iris_IK]

Płynęłam sobie do końca kilkakrotnie;
za każdym razem wir stawianych pytań wciągał mnie,
przyduszał,
robiłam się coraz mniejsza...

I choć nie zawsze:

"tak trwamy w swym kokonie
zlizujemy krwawe rany
tylko w oczy spojrzec prosto
zwykłych ludzkich sił nie mamy"

przyznam się do przynależności...

Dzięki Seweryno, za taki wiersz!
Irena.

[Coolt]

Treść wiersza nie jest odkrywcza,innowacyjna, za to ślicznie przekazana :)
lirycznie,płynnie,lekko

Kilka uwag jednak mam ;)
mamy w życiu chwile takie -> a czemu służy ta inwersja? naturalniej byłoby: takie chwile

a może by tak : łzy co Z deszczem płyną?

krwawe rany
znacząc raną
->niepotrzebne powtórzenie moim zdaniem.

Poza tym-> piękny wiersz :)

Pozdrawiam serdecznie
Coolt

[seweryna żuryńska]

Kochani!
wielkie dzięki
prawdą jest, że nie widzimy błędów u swych pociech, ot matczyna ślepota

Leilo
nie wiem, jak mogłam nie dostrzec złego rządu czasownika, pewnikiem z powodu rytmizacji
ale poprawiłam z pąsem na poliku
dzięki

Ireno
są dłonie, które łączy pierwszy dotyk
są słowa, które uśmiechają się do siebie tymiż nutkami
wielka to radość
i za nią ci dziękuję

Cool
nie umiem nowocześnie, jak ty i twoje pokolenie
lubię śpiew słów, niż ich szorstką powłóczystość
naniosłam poprawki
mądrunia wielka z ciebie
ukłony ślę

seweryna

[Messalin_Nagietka]

Seweryno - ciągniasz nas przez domki z kart - i ani widać jak zaczarowałaś i tacy jak karły się staliśmy by móc doświadczyć podmuchu wiatru - wiary w ostoję swych myśli - takim ten wiersz widzę

z podrówkiem MN