Czarny Orfeusz

[Father Punguenty]

Czerwona kula słońca opada bez litości                                                             

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dla zagasłych serc, od dawna bez miłości.

Suchy piach skrzypi, palony słońcem od rana.

Zasmucony gaśnie żar dnia z Copacabana.

 

Milknie już nad falami okrzyk białej mewy

Tęsknoty za ukochaną, podążają śpiewy. 

Ciepły wiatr z morza krople z liści strząsa,

Nuta się sączy i z wiatrem śmiało pląsa.

 

Zapach skóry faluje z rytmem zawrotnie, 

Lecz ta, której szuka, tańczy wciąż samotnie.

Lśnią oczy i z oczu blask świec dociera, 

W dźwięku skąpana, nie jak w pianie Wenera.

 

Umarłych, co więcej z życiem nie popłyną,

Syrena nie wezwie jak wędrowca z oddali,

Żal się rozlewa za tymi, co nigdy nie kochali

I za statkami, co nigdy do portu nie zawiną.

 

W rozpaczy za straconą, muzyka już zamiera.

Kolor dnia wygląda, karnawał wolno wzbiera.

Z porankiem się zmaga, lecz blednie Cefeusz,

Pogrąża się w brzasku czarny, smutny Orfeusz.

Edytowane 21 Czerwca 2020 przez Father Punguenty (wyświetl historię edycji)

[fregamo]

@Father Punguenty spoko

ta końcówka mnie zastanawia ...

pozdrawiam

 

[Father Punguenty]

@fregamo ....gwiadozbior :-)

[fregamo]

@Father Punguenty Cefeusz owszem ale Orfeusz...? Poza tym chodziło mi o sens ostatniej zwrotki.

Pozdrawiam

[Father Punguenty]

@fregamo  punktem wyjścia jest film o tym samym tytule ale przede wszystkim standard bossa nova z tego filmu. 

[fregamo]

@Father Punguenty spoko