Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wybwór spodświadomego

Marcin Latsko
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marcin Latsko

Marcin Latsko

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

widzę to przed sobą
najpierw zamykam sie od wewnątrz
dookoła niosę, że wychodzę
a teraz ten moment
otwieram na razie tylko oczy
a On nie znika
widze to dalej

następuje dziwne uczucie
trochę jak zamoczenie ręki w ciepłej wodzie
wypełnia mnie kolor
o barwie smakowitej nie do sprecyzowania
kolor podobny
do lasu
samotności
nadziei

związało mnie
rzekomo byłem wolny
a teraz nie mam wyboru
wymyślony sznur
trochę jak spodświadomość
sam się na nim trzymam
i wiąże innych
taki nadprzymusowy ciężar

minęło kilka czasu
zrozumiałem
a nic się nie zmieniło
cieszy mnie wybwór doceniony
teraz ci przywiązani
się męczą
a ja uśmiecham się do nich
bo co mogę innego
kiedyś do swoich szczerzyć się będą
i sieć pokoju nastanie

dziękować za kolor nie mogę
bo skromnym być muszę
ze sznurem podobnie
-wdzięcznym być sobie nie mogę
to trochę jak podziwiać
odbicie w lustrze

z jedną zagadką usnę
bo się zmeczyłem
czy to był wybór czy wytwór
i kim On był?

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • brt
      Daj mi — siebie

      Przez brt · Opublikowano

      To kredkami da się temperować inne kredki?
    • brt
      Droga cienia

      Przez brt · Opublikowano

      Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • Achilles_Rasti
      Bez odklepania

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Poezja to życie
      Prosto

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • FaLcorN
      Przypomnij mi…

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...