Wypłowiałe

[siachna]

Odbierz ode mnie zazdrości,

one się wpiły w me kości.

Z siłą przekonań i wiary

skuły mnie, tworząc kajdany.

Błagam więc ciebie serdecznie,

pomóż mej duszy koniecznie.

Zabierz me oczy brązowe,

dla mnie te oczy są płowe.

Blasku im przecież nie doda

marna wspomnienia osłoda.

Jedno ci powiem na pewno,

tyś mą opoką i klęską.

 

14.03.2020r.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - podoba się ten żal...

                                                                   Uśmiechu życzę.

[fregamo]

@siachna nie ma jak popaść w ramiona obsesji

 

[ais]

Mnie podobają się rymy i ogólny zarys utworu.

 

[siachna]

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję!

@fregamo tak, to ja, tak miewam, pozdrawiam!

@AOU dziękuję! Bardzo mnie to cieszy, pozdrawiam!

[Deonix_]

Wiersz iście oldschoolowy :)

Trochę pamiętnikowo pobrzmiewa, zazwyczaj tego bardzo nie lubię,

ale tu mnie jakoś nie drażni. Jest tu jakaś klimatyczna świeżość i sielskość jak po majowym deszczu :)

Mimo że miało być płowo, to ja ten wiersz odczuwam jako mokry, jakiś (bez urazy) obficie pośliniony :)

A to się w moje upodobania wpisuje :)))

 

Pozdrawiam :)))

 

D.

[siachna]

@Deonix_ dziękuję, też mam dokładnie takie samo podejście i do tego typu rymów i struktury. Jest dla mnie trochę zbyt banalny, ale ma w sobie coś. Coś, co po przeczytaniu w całości sprawia, że to wszystko ma sens i jest spójną całością. Dziękuję!

[[email protected]]

@siachna  Jak całe nasze życie, na żylecie sukcesu i klęski,

                      jakby się w ciszy przewijał,  na ekranie film czeski.

Pozdrawiam poświątecznie Siachna.

[siachna]

@[email protected] niezmiennie. Dziękuję! I również pozdrawiam!