Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dzieciństwo

Dekaos Dondi
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dekaos Dondi

Dekaos Dondi

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

uskrzydlij kamień by fruwać umiał

 

wnet poszybuje gdzie czas zakręca

 

a słowo punktu wszechświatem powie

 

tak szczerze mówiąc nic nie pamiętam

 

 

 

po cóż rozdrabniać to co scalone

 

gdzie supernowa karłem się staje

 

lecz w dziwnej strunie świat zawinięty

 

i świadomości wielkie choć małe

 

 

 

tu w ciągłym ruchu wszystko wiruje

 

czas każdy inny szybkością zmiany

 

człowiek się wierci w pajęczej sieci

 

chociaż pająka nie wciąż kochamy

 

 

tam na rozdrożu przeszłości przyszłej

 

płoną przeróżne plany człowiecze

 

a królik biegnie w chichocie losu

 

za chwilę może nie być na świecie

 

 

 

*

 

zapytaj skałę co górę tworzy

 

poza horyzont wszelakich pytań

 

tam odpowiedzi śnią kołysane

 

sensem nieznanym

 

co wciąż rozkwita

 

 

 

 

Edytowane przez Dekaos Dondi (wyświetl historię edycji)
1
Gość Franek K

Gość Franek K

Opublikowano
Opublikowano

Podoba mi się klimat. Tylko z tym pająkiem bym pokombinował, bo ten wers trochę zgrzyta.

Pozdrawiam. FK.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Konrad Koper
      Przyjaciel

      Przez Konrad Koper · Opublikowano

      Choć ma na imię Adolf jest dobry.  
    • Berenika97
      Gdy

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @orkan11   Podoba mi się, że księżyc tutaj nie jest romantycznym symbolem – jest kimś obcym, kto patrzy. To "oddychaliśmy głośniej" na końcu dużo zmienia.
    • Berenika97
      W Weronie...

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Poet Ka   Bycie Julią w negatywie to w gruncie rzeczy bardzo pozytywne - przynajmniej miłość ma szansę na dłuższe trwanie. I choć piszesz, że w kawie zabrakło Norwida, to zaserwowałaś nam za to kawał świetnej, własnej poezji! Zdecydowanie wolę taki od-Norwidowany, trzeźwy realizm, w którym można kochać na stałe, zamiast rzucać się z dramatyzmem w przepaść.   Zostawiam serce pod wierszem (i to nie tylko jako piosnkę)!
    • Alicja_Wysocka
      Bilans

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Mikerreq Ten wiersz zostawia ciszę, która boli bardziej niż słowa. Zatrzymał mnie. Wchodzisz nim pod skórę - jest prawdziwy. Nie znajduję tu encyklopedycznych terminów, tylko ludzkie odczucie, które sprawia, że czuję to samo co autor. A może nawet jakbyś odlał trochę żalu i tęsknoty z butelki, żeby dolać jej więcej.  
    • Aleksander Hoorn
      Bilans

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @Mikerreq To rzetelny i solidny przekaz, który przedstawia stratę nie poprzez krzykliwą emocjonalność, ale przez ciszę i prawdę materii. Materia jest nośnikiem przeszłości oraz wspomnień, od których podmiot liryczny nie może się wyzwolić, co przecież zrozumiałe.  Wiersz zwraca także uwagę na rolę nawyków i przyzwyczajeń, wciąż aktywnie uruchamianych przez pamięć neuronową (kupowanie dwóch chlebów).  Ta sama Materia jednak jest bezlitośnie szczera, gdy pokazuje miejsca, w których teraz zagnieździła się pustka (zimna połowa materaca, sucha szczoteczka do zębów). I poprzez tę rzeczywistość elementów namacalnych przebiega proces przeżywania żałoby. Utwór odzwierciedla bardzo wczesny etap, niemalże archeologiczny, który polega na studiowaniu śladów i pozostałości, jakby na swoistej celebracji, nawet mimowolnej, niekoniecznie chcianej i uświadomionej.   AH

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...