Niedowierzanie

[Pan Ropuch]

”Ach kim ty jesteś człowieku, że mocne są twe słowa, że moc jest w twoich dłoniach, że idziesz w imię Boga” (autor nieznany)

 

wierzę w swoje Ego

w to że dokona tego i owego

wierzę w ludzkie zdobycze

kolejne nauki odkrycie

 

 

raptem dziesięciolatka przebiega

przez moją głowę

dam sobie rękę uciąć że zabrała ją rzeka

nawodnym pociągiem w jedną

już tylko stronę

 

pierwszorazowy chleb pszenno-orkiszowy

wydobyty z zakamarków pamięci babcinych

porad wypiekania – znak krzyża

przełamał schemat działania

 

czy czucie piękna jest policzone

w kwarkach w Plancka(ch) i

w supremacji kwantowej

czy Aborygen pięćdziesiąt tysięcy lat

wędrował tańczył nadinterpretował

znaczenia a niczego nie dokonał

 

wiedz to że i ty też w coś wierzysz

inaczej tylko – byś nie żył?

 

Edytowane 21 Kwietnia 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Wyczuwam ogromną tęsknotę do zjednoczenia we własnej świadomości pierwiastków sacrum z profanum. To cecha ludzka i naturalna.

Uważam że nauka nie stoi w konflikcie z Bogiem,  to pogląd wykreowany sztucznie przez niektóre środowiska. Nawet nie potrafię wskazać - które, ma zaciążenie w historii, głównie w materializmie dialektycznym. Nie ma powodu by się zadręczać, pańskie udręczenie jest wykreowane sztucznie, jak każda pokoleniowa moda, trend w sztuce, wojna - w Boga można wierzyć a naukę rozwijać - symultanika. To takie proste i bez żadnych dysonansów i antynomii logicznych. Lajk udzielony - za kreatywność i sumienie poszukującego prawdy naczelnego przedstawiciela gatunku. Pozdrawiam panie Aleksandrze.

Edytowane 21 Kwietnia 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Antosiek Szyszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

kropka.

[Pan Ropuch]

@Tomasz Kucina Ja niedowierzam Panie Tomaszu, że można w nic nie wierzyć tyle i  aż tyle. Jak to śpiewa zespół Raz, Dwa, Trzy trudno nie wierzyć w nic. Myślę sobie, że oprócz silnej i własnej woli od zwierząt odróżnia nas i to, że ciągle jesteśmy w stanie w kogoś lub w coś wierzyć. Nie wierzę w ludzi maszyny, analityczne umysły bez najmniejszego odruchu odczuwania absolutu, jeśli natomiast taka jednostka by zaistniała to oznaczałoby pewną rewolucję, pewien zmierzch i autentyczną apokalipsę. Piękno i jego odczuwanie, wyższe uczucia i emocje z chemią powiązane, to tylko namiastka narzędzi, które zostały nam dane i stąd to moje niedowierzanie, że ciągle znajdzie się ktoś kto twierdzi inaczej. Niedowierzam bajkopisarzom, którzy twierdzą, że religie, mitologie, wierzenia, to coś co hamowało, uwsteczniało i zniewalało człowieka. Śmiem twierdzić, że było zupełnie odwrotnie. Można byłoby to zmienić, ale tu trzeba nie tylko zaingerować totalnie w światopogląd, ale i w lwiej części w DNA. A.G.

@Antosiek Szyszka Kropka? Kiedy ja niedowierzam, to jest nie mogę wyzbyć się pytań o ten stan rzeczy. Po za tym moim skromnym zdaniem to jest pytanie retoryczne. Udanego popołudnia Panom życzę. A.G.

Edytowane 21 Kwietnia 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[Antosiek Szyszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wzajemnie ;)

 bardzo mnie to zasmuciło

bo sam lubię bajki pisać.

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O tym traktuje cała fantastyka, to permanentny ból w zawłaszczaniu przez nowe technologie albo agresorów z kosmosu naszej ludzkiej przestrzeni emocjonalno-umysłowej, szata inwazji tej praktycznej jest raptem narzędziem wymowy - faktycznym celem pisarzy fantastyki jest obrona cechy ludzkiej wrażliwości, umysłu i duchowości. 

 

Zgadzam się z panem. Umysł ma nieograniczone możliwości, korzystamy z kilku procent jego zasobów. To taki bank danych, z którego być może Stwórca pozwala nam korzystać - ale we własnym uznaniu. Widocznie ma powody.

 

To tak jakby najedzonemu powiedzieć, że jego głód miał charakter fikcyjny. 

 

Można odwrócić sugestie i powiedzieć, że niewiara w nic czyni nas zwierzętami. Tak jest czytelniej. Ale kwestia wiary to sprawa osobista.

 

Pozdrawiam pana jeszcze raz.

Edytowane 21 Kwietnia 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Pan Ropuch]

Muszę się do czegoś przyznać najdalej wczoraj dokonały się, aż dwa moje pierwsze razy. Pierwszy to - upiekłem mój pierwszy w życiu chleb. Jak to mawiają ludzie z bagażem życiowym "trzeba mieć naprawdę dużo czasu wolnego by móc w końcu upiec chleb". Mój drugi - pierwszy raz dotyczy obejrzenia filmu animowanego z naciskiem na słowo filmu, który to spowodował niemałe poruszenie w mojej głowie i nie tylko tam. Spirited Away bo on nim jest tu mowa jest małym arcydziełem, które wszystkim, tym którzy go jeszcze nie widzieli, gorąco polecam. Ta przebogata mnogość i nagromadzenie symboli, wierzeń i mitlogii kraju kwitnącej wiśni i nie tylko, sprawiła, że byłem bardziej niż poruszony. Dużo czytałem o tym filmie zaraz po jego seansie by to wszystko sobie poukładać i tutaj pech tak chciał, że wszedłem na poczciwego reddita, a tam się dowiedziałem, od wspaniałych pań Feministek, że jest to film bardziej niż ukierunkowany w swoim przekazie. Co więcej, że godzi on swym ukrytym przekazem w Kobietę i to już za pomocą dziewczynki, przypisując jej z góry wiadomą życiową rolę. Doznałem prawdziwego szoku i byłem bardziej  niż zdumiony tą argumentacją. Do miłego! A.G.

Edytowane 21 Kwietnia 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[Antosiek Szyszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

oj nie :( tylko nie japońskie animki  :( 

tez miałem okazję oglądać coś podobnego niestety nie pamiętam tytułu:( niby to dla dzieciaków jest ale ...

hmm pogubić się można 

 i tio baldzo.