Bóg

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mhm. W windzie stoi facet obok szatynki. Pyta,

- na drugie?

- Patrycja 

;P

 

[tbr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

- Poproszę o telefon, mówi grzecznie szatynka do faceta (w windzie)

- Co, miłość od pierwszego  wejrzenia?

- Nie, napad

; P

Edytowane 6 Kwietnia 2020 przez Kama Nagrodzka (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mhm. Napad ;D A wiesz dlaczego Smerfetka nie ma jeszcze dzieci? Bo śpi z ciamajdą ;)) Dobra zmykam słoneczko, bo późno już. Jutro podyskutujemy o wierszach i windach :)

 

[Pan Ropuch]

@Tomasz Kucina Pański wiersz sprowokował mnie do postawienia tego pytania - Dlaczego przestałem mówić i pisać o Bogu, choć rozmawiam z nim praktycznie codziennie? W latach mojej wczesnej młodości i dzieciństwa sprawy boskie wydawały mi się takie bliskie, przystępne, momentami wręcz wydawało mi się, że zrozumiałem nawet zamysł Boga( takie podejście zawsze prowadzi na manowce) . A Bóg jak to Bóg im bliżej jego się "kręcisz" tym większym krzyżem Ciebie obarcza, doświadcza uczy zawsze i bez wyjątku jeszcze większej pokory. Bardzo bliska jest mi obecnie postawa dziadka Pani @Kama Nagrodzka  po prostu lubuję się w postawie sam na sam, kościoła nie omijam, ale ciężko też mnie regularnie tam spotkać. Nie ubolewam nad tym, jak ze wszystkim, w tym ze sobą samym - jestem pogodzony. A.G.

@Kama Nagrodzka Wieczorem wsiadł facet do windy, a za nim Pani z gumą do żucia 

                                   - Pan Brunet?

                                   - Nie szatyn!

                                   - Acha! WTF.

                                   młoda Pani tuż po wyjściu przez telefon do koleżanki

                                   - Ty stara nie uwierzysz! Spotkałam Diabła w windzie.

 

             

Edytowane 7 Kwietnia 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Być może Bóg nas eksperymentuje, i w zależności od naszego zaangażowania dawkuje nam te doświadczenia. Tak zrozumiałem pańskie sugestie. Może tak być, ale przecież nie musi?, gdyby to było normą - ci związani ze słowem Bożym w dowolnym wymiarze w zasadzie skazani byliby na permanentne cierpienia. Ludzie kościoła, zakony, misjonarze, liczne grono katechetów laickich Kościoła oraz na przykład teologowie, w końcu zwykli wierni rozmyślający naturalnie i codziennie o Bogu, a także modlący się do Niego. A przecież większość z tu wymienionych jest szczęśliwa, mają własne rodziny i ogromne pokłady eudajmonii w sobie. Natomiast takie sytuacje o których pan rozważa mogą mieć miejsce, rzeczywiście liczne było grono męczenników w historii Kościoła Katolickiego.

 

Nie może to być jednak regułą, pańska postawa jest jakby quasi roszczeniowa wobec samego Boga, bo przecież artykułując takie wnioski wyznacza pan Bogu jakąś ścieżkę postępowania, a Boski imperatyw nie może i nie ma ograniczeń, jest nadrzędny, a już żadnych okoliczności narzucać Bogu nie powinien człowiek albo natura. Nie mamy prawa ustalać decyzji Boga we własnych percepcjach. Jeżeli takie ma pan doświadczenia, to przyjmuję to za fakt, jednak nie planuję przyjąć kalki pańskich życiowych doświadczeń do każdego indywidualnego przypadku. Prezentując swój punkt widzenia zniechęca pan podświadomie do rezygnacji z kontemplacji atrybutów Boskości, pod groźbą nieuzasadnionych lęków - nie jestem przekonany, że to dobry kierunek.

 

Te rozbudowane zbiorowe dywagacje na temat tego wiersza, powodują zamazanie czysto ludzkiego charakteru tekstu, ten wiersz przecież nie jest traktatem filozoficznym czy teologicznym, gdzie autor (ja) próbuje zgłębiać istotę i metodologię Boskich zamysłów - to nie jest też  średniowieczny i Boecjuszowski spór o uniwersalia, albo o tezy Świętego Akwinaty i jego słynne anty rem - w założeniu że wszystkie najważniejsze pojęcia istnieją tylko - w Bogu. Proszę zauważyć, że to raptem prosty i ludzki wiersz, w którym  mamy jasną nie nazbyt ambicjonalną optykę ludzkiego i osobistego przywiązania do Wiary, i tylko ogólną nie nazbyt nachalną prezentacje Boskiego daru Miłosierdzia. Tylko taki jest ten tekst. 

 

Edytowane 7 Kwietnia 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Pan Ropuch]

@Tomasz Kucina To tekst o Bogu, a ja nie zwykłem rozmawiać o Nim w żadnej sferze bardziej publicznej i stąd moje wcześniejsze przemyślenia. Jak widzi Pan słaniam się jak mogę by zawęzić spektrum mego pojmowania w tej materii do minimum. Uznałem Imperatyw boski dawno temu i uznałem, że lepiej mi z Panem Bogiem w zaciszu własnego sumienia. Oczywiście, że nie świecę przykładem, ale nie krzywdzę, nie nawołuję i nie potępiam - trwam w zrozumieniu własnej maluczkości. Co więcej język wiary to język serca tak jak w Pana wierszu, a gdy serce przemawia to niekoniecznie ładnie i składnie, ale zawsze z niewypowiedzianą mocą i proszę mi wierzyć - wiem co mówię. Kończąc już, nigdy nie twierdziłem i nie twierdzę, że moja postawa zasługuje na jakąkolwiek akceptację i zrozumienie, po prostu rzucam światło jako ona jest. Cóż, nie spodziewałem się, że moje skondesowane i krótkie dywagacje wywołają potok słów u Pana, ale i tak uważam, że warto było. Z wyrazami szacunku A.G. 

Edytowane 7 Kwietnia 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[tbr]

Tomku i panie Aleksandrze!

 

wróćmy do Smerfetki zanim skoczycie sobie do oczu, co będzie niewątpliwie dziełem Szatana  :)

 

Tym razem Tomku stanę w obronie komentującego. Ten wiersz był w zamierzeniu prostym i dostępnym utworem. Udało ci się tą Prostotą dotrzeć do najgłębszych pokładów człowieczeństwa i wydobyć na światło dzienne wrażenia i przemyślenia, z którymi nie każdy dzieli się na "zawołanie". My podzieliliśmy się. I chyba na tym Koniec. 

Podajmy sobie łapki, bo nas Siła Wyższa doświadczy ponad normę :)

Zbyt poważne rzeczy dzieją się na świecie, żeby Trwonić siły na poetyckim portalu. Módlmy się o Miłosierdzie, w taki sposób w jaki każdy z Nas dociera do Boga.

 

Pozdrawiam :)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Szanuję pańską wolę nie dyskutowania o Bogu na forum publicznym. Aleksandrze - uwierz, nie miałem zamysłu wywoływać potoku słów, to wychodzi zupełnie naturalnie, gdy piszę rodzą się kolejne przemyślenia i komentarz się wydłuża.

 

Sprecyzowałem tylko wnioski po przeczytaniu twojej (pańskiej) odpowiedzi? Ja rozumiem  pana postawę - w dyskusji, napisałem o tym wyraźnie - wyżej, wynika z niej pańska osobista pokora wobec Stwórcy i taki model postawy ma uzasadnienie - SKROMNOŚĆ jest zaletą osobistej kultury, natomiast są ludzie, którzy po pierwsze chcą, po drugie nawet powinni - uczyć nas o Bogu, mają ku temu racjonalne i dydaktyczne argumenty i nie muszą mieć lęków, czy bać się własnych predyspozycji? O tym pisałem. Nie zaliczam się do tego zacnego grona, natomiast -  kierowała mną zwyczajna ludzka potrzeba by taki wiersz powstał, i zrealizowałem ją, to wszystko. Trudno, bym teraz obarczał się winą czy lękiem, że Bóg za napisany wiersz będzie mnie teraz piętnował czy doświadczał, mam nadzieję że nie? Nie ma w tym tekście przecież buty, albo  kordianowskiej inwokacji na górze Mont Blanc, to skromny ludzki wiersz.

 

Skoro napisałeś akurat pod tym moim wierszem  o osobistej postawie w kontaktach z Bogiem, a dokładniej o własnym zaniechaniu w publicznym epatowaniu w osobistych relacjach z Absolutem i to pod  rygorem: "zejścia na manowce" - cytując ciebie dokładnie: takie podejście zawsze prowadzi na manowce - to naturalnie poczułem, że może odczytujesz mój tekst jako nadmiernie ambicjonalny albo butny... (no nie dziw się mnie, że poszedłem we wnioskach -  w tym akurat kierunku, wypowiadam się tu jako autor tekstu?), otóż  NIE,  bo to tekst skromny, oszczędny, a jakżesz to inaczej miałbym wyrazić osobisty szacunek dla Stwórcy poprzez wymiar liryczny?

 

Zechciej zauważyć, że moje teksty nie dotykają tematów Wiary albo stanów Boskiego Majestatu, chyba to nawet pierwszy tekst tego typu zamieszczony na portalu, a wywołuje aż takie głębokie "trepanacje" osobiste - że ktoś taki doświadczony jak Ty w obliczu tekstu dywaguje o koniecznym poczuciu własnej skromności i ciszy - doceniam to, ale zrozum, że muszę odnosić każdy komentarz w precyzyjnym kontekście do mojego tekstu zasadniczego pod którym dany komentarz się pojawia? To wywołuje u pana z tego powodu absmak?... nie wiem o co chodzi? , Aleksandrze.

Edytowane 7 Kwietnia 2020 przez Tomasz Kucina (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To o czym dowodzisz Kamo, o własnych predyspozycjach ludzkich (śmielszych lub tych powściągliwszych) w kontaktach z Wiarą i ich publicznych sposobach realizacji - ja rozumiem, i od razu w pierwszej odpowiedzi na komentarz pana Aleksandra to podkreślałem, natomiast tutaj odpowiadam zawsze w kontekście do tekstu opublikowanego, skoro tekst jest jak celnie zauważyłaś prosty i wrażeniowy - to właśnie to jest clou, o tym pisałem, tego dowodziłem. Pana Aleksandra bardzo szanuję, a jego postawa jest godna pochwały, sumienie ma czyste jak łza. Panie Alku, pan się nie boi! ;) … a ja Pana uwielbiam, doceniam i szanuję.

[tbr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bóg mi świadkiem jesteś jak dziecko :)

Nie mów, że musiałeś wystraszyć p.Aleksandra. Jak się dorwiesz do pisania jesteś jak ten radziecki kołchoźnik, nic Cię nie zatrzyma :))

 

Panie Aleksandrze, On po prostu musi się wygadać (najpierw), a potem dobudowuje Ideologię, że Musiał :)

 

Swoją drogą, Ty masz Gadanie...Ho Ho i jeszcze Ho Ho ;)

 

Nie filozuj tyle tylko napisz jakiś ładny liryk o Miłości. Kompletnie straciłam wenę.

 

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nawet ty Brutusko? :)))))

Jeżeli budowanie ideologii polega na bronieniu faktu, że wiersz jest skromnym dziełem maluczkiego autora w darze i szacunku dla Pana Boga, a nie moralitetem filozoficznym w którym wnikam w Majestat Stwórcy - to chcę być takim ideologiem. Porównanie mnie do sowieckiego kołchoźnika mi uwłacza, ponieważ zawsze miałem wycentrowane poglądy, z lekkim kierunkiem na prawo. Gratuluję poczucia humorku Kamo ;D Mój dziad był kułakiem i siedział za Stalina w więzieniu w Sosnowcu.

 

Nie będę komentował własnych wierszy, bo widzę, że macie jeden cel - skierowanie autora bezwzględnie do narożnika i wyperswadowanie mu kto napisał ten wiersz i co miał na myśli, zastawiam gardę, ale "łuk brwiowy mi krwawi" ;))))) ;P

 

Poczekam na ciebie, ma mi się spodobać, bo trzeba się eskortować od tych poważnych tematów, wrzucaj - ja będę teraz komentował ciebie w Smerfnej wiosce nierządu ;)

Pan Aleksander chyba cię przeklnie, w co ty go wciągnęłaś, mimochodem ;P

[tbr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

I nie zadrżała ci ręka, Caesar? :))

No żeby chociaż przez "ò"...

 

Biegnę z opatrunkiem i ałunem na ten rozkrwawiony łuk brwiowy. Swoją drogą już Ci tyle krwi utoczyli na tym portalu, że dziwię się skąd jeszcze masz kilka kropli. Musi być MasterCap :)))

Nie bierz sobie do serca kołchoźnika. Chcesz być przeproszony , proszę bardzo. Sorry...

Na razie nie piszę żadnych wierszy. Znajduję się w stanie kontemplacji przedświątecznej ;)

 

Polecam....

Edytowane 7 Kwietnia 2020 przez Kama Nagrodzka (wyświetl historię edycji)

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mogę po łacinie ;)) - Et tu Brute contra me?

Ja kumpla mam, łobuziak nie z tej ziemi, na psiuty go nie bierz, bo ci zaklepie pannę - nawet w rzeczonej windzie. "Óla" ma ksywę - ale ja mówię do niego słowem na opak - palindromem... tzn.: "Aló" ;D

 

No widzisz, a teściowa jeszcze czerninę chce podać ;D

 

No weź, nie jestem jaki obrażalski, - przeprosiny przyjmuję  ;)))))))))))))))))) LOL.

 

Przed chwilą zjadłem talerz bigosu - na serio! Gotuj!, a;propos… jakieś "baby wielkanocne" będą? 

 

[tbr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jasne, z lukrem. Wprawdzie cukier - biała śmierć ale jak umrzeć,  to z fasonem :)

Patrz jaki fajny temat na wiersz "Baby Wielkanocne"...tylko facet może napisać. 

:)

 

Skarbie, idę zjeść obiadek. 

[Pan Ropuch]

@Tomasz Kucina Każdy czuje wiersze po swojemu, każdy wiersz nawet niepozorny i błahy (tutaj przykład, do dowolnego wiersza) potrafi raptownie coś w czytelniku poruszyć. Pana wiersz obudził we mnie pytanie bardziej do siebie samego, plus ambiwaletne uczucia związane tylko i aż z własną wiarą, własnym doświadczeniem i własnymi przeżyciami. Podzieliłem się z Panem w tym pierwszym komentarzu własnym u(od)czuciem. Zupełnie nie miałem na myśli bicia w tony moralizatorskie, ani za pomocą tylko i wyłącznie własnych doświadczeń próbować oceniać, odwoływać się  i przenieść je do Pana utworu i Pana samego. I jeszcze jedno małe sprostowanie, myślę sobie w tym momencie właśnie, że moje wycofanie się z rozmawiania i poruszania tematu Boga nigdy nie wynikało ze skromności, a ze Strachu. Ja się po prostu boję wierzyć w Boga bardziej, niż to ma miejsce w chwili obecnej, ale ta bojaźń przewrotnie wcale nie musi oznaczać tchórzostwa. Czyli zmierzając już do ostatniej konkluzji dotyczącej znów mojej skromnej osoby - Odważnie boję się wierzyć w Boga bardziej. @Kama Nagrodzka Pani Kamo zauważyłem również, że nikt nawet przez moment nie skomentował mojego dowcipu, wydedukowałem sobie, że z przyzwoitości do jego autora jak i z szacunku do własnego bólu zębów(po takim sucharze niejednego by bolały) Z pozdrowieniami zupełnie spokojny A.G. 

Edytowane 7 Kwietnia 2020 przez Aleksander Głowacki (wyświetl historię edycji)

[tbr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To prawda, że nie skomentowałam dowcipu. Czekałam na komentarz Tomka do pana komentarza i dałam mu pierwszeństwo.  Później śledziłam ważny wątek dyskusji i wplątanie dowcipu w rozmowy o Bogu i zagadnieniach wiary, jakoś mi nie odpowiadało. Nagle zrobiło się nieprzyjemnie. Jeśli śledził pan komentarze odkrył pan na pewno, że od pewnego momentu zaczęliśmy żartować, żeby rozładować sytuację. Ten portal przeżywa zbyt dużo spotkań na planszy, gdzie jeden z zawodników broczy krwią, zupełnie nie proporcjonalnie do "przewinienia".

 

Emocje niepotrzebnie biorą górę. Nie odnajduję się w takich klimatach.

Proszę też pamiętać o tym, że każdy komentator wybiera sobie wątek do dyskusji i ewentualnego komentarza. Obowiązek ustosunkowania się do dowcipu, nie egzystuje. Przeczytałam ale jeśli poczuł się pan urażony brakiem reakcji to pozwolę sobie zauważyć, że pan przesadza. 

Pozdrawiam

[Pan Ropuch]

@Kama Nagrodzka Przed chwileczką sprawdziłem ciśnienie Pani Kamo - wzorcowe. Nic a nic nie przykuło mojej uwagi, w sensie aby komukolwiek i jakkolwiek działa się w nich krzywda. Ot rzeczowa wymiana zdań i argumentów, nic poza tym. Muszę uciekać więc, życzę spokoju i wytchnienia. A.G.

 

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Puk, puk... sąsiadeczki z ciastami na półmiskach i kloszach:

- Kto tam?

- Sąsiadki

- Nie ma siatek !

;P

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem. Skoro wypowiadałeś się tylko we własnej perspektywie, przyjmuję twoje zdanie. Prosiłbym tylko, byś spróbował mnie także zrozumieć, to ja jako autor pod własnym tekstem mam obowiązek kierunkować komentarze bezpośrednio to tekstu opublikowanego, nie znamy się osobiście i nie zawsze możemy zrozumieć kierunki naszych przemyśleń. Napiszę ci, że ja też się boję Majestatu Boga, i mam podobnie, no ale jakoś powinniśmy do Boga się przymilić. Myślę, że Bóg jest tak pięknie miłosierny, i nie będzie miał mi za złe, że taki pean tu zamieściłem. I zaręczam - nie ma to nic wspólnego z egocentryzmem czy arogancją. Zwróć uwagę, że obecność narratora ogranicza się tu w zasadzie do jednego i pierwszego wersu, dalej w tekście skrzętnie i świadomie ukryłem całą narracje, by wyeksponować Miłosierdzie Jezusa. On to wie.

 

A ty jesteś dobrym człowiekiem, masz w sobie pokorę. 

[tbr]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zdyszana szatynka wpada na przystanek autobusowy i krzyczy do faceta tuż obok:

- H szło ?!

- "Czerwony Kapturek" !

;P

 

 

Sądząc po ciśnieniu jest pan okazem zdrowia  :))

 

Dziękuję i życzę dokładnie tego samego!

 

:)