Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

rozkrwawiona jak samica
krew na zewnątrz niej bytność ma
czoło dumnie w dół przyłoczone
euforia odskakiwała od niej
niczym strzały od Robin Hooda
jak Excalibur tkwił w niej atrybut pudełkowatości
i ona była pudełkiem
na wskroś na wszerz
w niej tylko narządy spoczywały
prywatne
nie opatrzone czyjąś krwią
ni czyimś DNA
ni czyjąś miłością
ni czyimś przyszłym trupem
to co wchodziło w nią
natychmiast umierało
ale jedno
jedno coś umrzeć nie chciało
sprawiało ból
bardzo bolało
jej lico gładkie jak porcelana było
często się tłukło
lecz z powrotem się sklejało
odkrywała raz po raz piękno w sobie
gryzła się w język
opowiadając
o atutach zasadzonych w sobie drzew
nie raz rzucała w siebie kulką śniegu
i nie raz naruszała ciągłość tkanek
i choć wydzierała się w niej kobieta
to stojąc na molo
ze zwisającym nad molo księżycem
zrezygnowała
była tylko pustym ciałem
przemieszczającym się po ziemi
fizycznie
wykonywała pracę
lecz nie wg wzoru
wu równa się ef razy s
lecz jestem pustym ciałem razy płaczę nader często równa się kobiecość która we mnie zakwitła
natychmiast musiała odejść
bezpańsko
gówno plus gówno równa się kooperacja
ona plus ... równa się śmierć
i tego dnia
reszta jej
tkanek
komórek
umarła
z niekochania...

~ 4 marca 2004 ~
22:37

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • jesteśmy tu po to by doznawać ciosów od życia  więc twoje cierpienie wydaje się uzasadnione    
    • @Migrena   Bardzo poruszający wiersz, zwłaszcza  rozróżnienie między tęsknotą za drugą osobą a tęsknotą za samym sobą sprzed lat - "za tamtym mężczyzną , który jeszcze nie wiedział że można przeżyć własne życie". To bardzo precyzyjna definicja żalu.  Świetna jest też redefinicja starzenia się: "człowiek nie starzeje się z biegiem lat , starzeje się od liczby rzeczy których już nigdy nie będzie mógł powtórzyć". To zdanie mogłoby funkcjonować jako osobny aforyzm. Zakończenie - filozoficzna zagadka, czy to człowiek niesie pamięć, czy pamięć niesie człowieka -niesamowita! Przepiękny i mądry tekst. :)
    • żyjesz znaczy twoi przodkowie  poprzez ichtiostegę sięgają  mokradła    schowaj foremkę menniczą  pieniądz kruszczowy  nie starczy    krew ludzka niesie nieznane    Łużyczanie z Wietrzykowic Celtowie rozmyci przez German  Wandalowie  łamiący miecze do pochówku Goci na wydmach Bałtyku  dziś przez ten moment Słowianie    ostatnie wyzwolenie 1992  Borne Sulinowo    jeśli nie wyznaczysz linii przebaczenia  jak ciało wrzucone w Poleskie jezioro  wypłynie na wiosnę innym   światy są połączone    podniesie topory z Wołyńskiego krzemienia pasiastego w grobach  Anatolijskich rolników pod Kujawskimi lasami    wszystko się styka    umocuj się w szlachetnym zwyczaju krzyży pokutniczych    szczątki ciał  wyglądają na   przejście   
    • @Berenika97 Smutny wiersz. W obliczu tylu trudności zatracamy swój sens. Kiedyś za "komuny" praca była najważniejsza, dzisiaj też nic się nie zmieniło, tyle tylko, że czasem nawet tej pracy jest mniej. No i przeciwieństwa, które atakują z każdej strony, hejterzy itd. Mowa nienawiści, nie wszyscy są w stanie temu sprostać. Wypada tylko żywić nadzieję, ale i ona w Twoim wierszu jest między bólem. 
    • @Berenika97 Pomyślę nad tym. No i dzięki, jak zawsze. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...