Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Wolni
od ciężaru szat
kładziemy lekkość
na wadze ust.
Klejnot nagości
lśni w pierścieniu nocy.
Ciało jak
glob zabłąkany
wzięte nagle
w uchwyt gorliwszy od grawitacji
żarliwą pozą
tuli się w gwiezdne wytęsknione kształty.

Opublikowano

Wiersz ten zamieściłem już wcześniej.Zgodnie z sugestią Joanny W.
o zmianie tytułu,tak też uczyniłem.Pierwotnie był "Klejnot nagości",
a teraz jest "Czułość wagi ust".Być może brzmi lepiej.Myślałem też
o "Czuła waga ust".
Przepraszam Cię Joanno W.,
że wraz z wierszem usunąłem Twoją opinię,ale nie mogłem
inaczej zmodyfikować tytułu.Pozdrawiam(-:

Opublikowano

no już myślałam, że mam omamy, ale jednak powtórka wiersza, czy jednak lepsza? zmieniony został tylko tytuł? (na przyszłość, mogą go zmieniać moderatorzy, wystarczy to im zgłosić)
dalej przyciężkie wydają mi się te słowa, wiersz powinien, zważając na treść i tematykę, być lekki i przyjemny a taki nie jest.
waga ust? klejnot nagości? pierścień nocy? zbłąkany glob? mnie nie przekonują.

Opublikowano

Wolni
pamiętliwie skupieni
kładziemy lekkość
na wadze ust

klejnot nagości
lśni przytłoczony
spojrzeniem księżyca

ciało niczym
marionetka w szponach
bezopamiętania
kroczy
żarliwie odmawiając
znane sobie
formułki wierności
tuląc namiętnie
odwieczne marzenia

taki jest mój typ
pozdrawiam
JJK

Opublikowano

Do Mirosława Serockiego:Przyjmuję z pokorą,
bo wyglądasz na takiego,który o poezji ma pojęcie.
O ile to możliwe postaram się skorzystać z rad.

Do Natalii:Przyciężki?Przecież ta waga ust waży najlżejsze przedmioty
z dokładnością do 5 miejsca po przecinku(-:
A tak poważnie to w pełni rozumiem,że mógł nie przypaść do gustu.

Do JJK:musze przyznać,że remix nienajgorszy(-:

Do Oyey:nawet nie pamiętam co to imiesłowy itd.,
a wersyfikacje znam tylko z imienia.
Nigdy nie zaprzątałem sobie głowy stroną techniczną pisania,
żadne książki dotyczące poezji nie wylądowały przede mną.
Może stąd te błędy.Nie zaprzeczam.
Jaki tam dział dla zaawansowanych?
Widzę nazwę "poezja współczesna".
Zgodzę się z argumentem,
że może nie tworzę poezji,
ale jak najbardziej współcześnie,
bo w czasach współczesnych(-:
Zresztą nie mam pojęcia na czym polega ta poezja współczesna.

Nie oczekuj akcji odwetowych.Wojny pod wierszami,które tu wielokrotnie
widziałem są dla mnie rozbrajające.
Wiersz beznadziejny,ale przynajmniej koloru zielonego na tej stronie
nie brak(-:

  • 2 miesiące temu...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gratuluję tak fajnej codzienności. Napisałaś tak zachęcająco, że nic tylko naśladować! 
    • moja codzienność jest całkiem niezła  po przespanej nocy miły poranek w ciepłym domku obiadek  popołudniowa kawka flat white z ekspresu  ciasteczka bez strachu o utycie potem stosowna kolacja (a co tam na wybieg na pewno nie pójdę) nikt nie chciałby i ja też  co za szczęście klarowna sytuacja bez zbędnych ambicji i niepokojów  w ciszy własnego pokoju doświadczam świętego spokoju    i nic więcej teraz nie napiszę  mam zamiar wczuć się wsłuchać w tę spokojną sytą zimową ciszę    a co?
    • @Berenika97 Dlaczego oni nie potrafili ze sobą rozmawiać wcześniej?
    • Obiecałaś, że do końca - że po grób, dwa oddechy, zawsze razem uczuć cud, wspólne cele, ciągle głośno, u stóp świat lecz po latach coś nie poszło - mamy pat cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje wieczorami, każde gaśnie w swym pokoju   Bardzo często, powtarzałaś to ma sens a dziś milczysz, czy to koniec, czy to kres jeszcze wczoraj, nam wystarczył jeden znak dzisiaj rzadko twoje usta szepczą tak cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje wieczorami, każde gaśnie w swym pokoju   Na zakręcie, nagle zgubił się nasz ślad niby razem, ale to nie tamta gra w Twoich oczach, coraz częściej widzę chłód chcę go stopić – nie wychodzi – pusty trud cisza rośnie, choć mieszkamy wciąż we dwoje po omacku, szukam Ciebie w swym pokoju
    • @bazyl_prost bo jest z okresu międzywojennego i wnętrze też jest art deco:) oryginał oraz poręcz na klatce z drewna giętkiego:) są złocenia oryginalne wyczyszczone :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...