Nim zapuszczę korzenie

[Moondog]

wciąż dzikie to serce targane pragnieniami
jak liście na wietrze pełne nostalgii
bez siły bez sensu w słonym skąpane deszczu
zastyga jak chwila w kamiennym posągu

 

i kruszy się zmieniając w szorstki piasek
przysypuje trumnę niespełnionych marzeń
zmieszane z błotem krwią i przeznaczeniem
ostatnia rebelia nim zapuszczę korzenie

Edytowane 18 Marca 2023 przez Moondog (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Ładnie dobrane słownictwo. 

Zamieniłabym na:

 

"przysypuje trumnę ..." 

 

żeby uniknąć ąc ąc

 

pozdrowienia 

[Moondog]

@iwonaroma dzięki za wskazówkę 

również pozdrawiam

[Stary_Kredens]

wiersz bardzo metaforyczny i chwilami ta metafora się wymyka choć wydaje się być zwarta, no bo z jednej strony coś się kruszy i przysypuje trumnę czyli śmierć marzeń ,życia etc. a z drugiej strony zapuszcza korzenie  to po śmierci?  ale zapuszczać korzenie to symbol życia jak dla mnie , no chyba że trzeba umrzeć aby żyć na nowo się narodzić , a słownictwo rzeczywiście ładne

pozdrawiam Kredens

[Marek.zak1]

Bardzo dobry wiersz. Cenię emocje połączone z uniwersalizmem, bo czytelnik może to odnieść do siebie, a nie traktować, jako jedynie rozkminy autora. Pozdrawiam. 

[Moondog]

@Marek.zak1 dzięki wielkie 

również pozdrawiam 

[Moondog]

@Stary_Kredens dla mnie to symbol zostania w miejscu i goryczy po pogrzebanych marzeniach , przynajmniej w tym wierszu

pozdrawiam Moondog

Edytowane 20 Lutego 2020 przez Moondog91 (wyświetl historię edycji)

[wjola]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

wtedy możesz zupełnie zmienić spojrzenie

np. nie żałować niespełnienia niektórych marzeń :)

[Gość]

@Moondog91 dobre, a nawet bardzo krew w nas krzepnie i z czasem choćbym nie wiem jak bylibyśmy uparci i buntowniczy to i tak równamy krok, wyciszamy się i zapuszczamy korzenie. Takie są losu i życia koleje. ;)

 

pzdr