Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Szczupak goszcząc swoich gości

zamiast płotek podał ości

i tak gościom swym tłumaczy

niechaj każdy z was wybaczy

 

że nie podam dzisiaj mięsa

nawet ciut ciut, nawet kęsa

wszak to piątek moi mili

i jedynie mogę chili

 

podać dla dodania smaku

lub też ździebko pasternaku

by wzbogacić danie postne

w tym przypadku danie ostne.

 

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Ależ proszę, nie ma sprawy

wieś Antonin, rybne stawy

pierwsza kładka od jawora

tylko proszę przyjść z wieczora

 

do północy nic nie zjemy

za to później odpijemy

flaszkę czystej albo rumu

wśród szuwarów i trzcin szumu

 

zagryziemy jakąś płotką

mam zalewę kwaśną, słodką

więc nim zwalisz się na chatę

ja przyrządzę marynatę.

 

 

z pozdrowieniami HJ

Opublikowano

@jan_komułzykant

Były to upiorne leszcze

bo me ciało ciągle jeszcze

od tych mąk się często wzdryga

i kto wie czy nie Tołpyga

 

swoje skrzela w tym maczała

i czy ją nie wspomagała

Okoniowa swą szorstkością

boże chroń przed jej miłością.

 

Nie wiem jak innym mnie się udało

pośród tej rzezi uchronić ciało

a kilka ranek, liczne ukłucia

nie wymagają nawet współczucia.

Opublikowano

@jan_komułzykant

Haczyk? Pewnie przerdzewiały

bo się wyprostował cały

niczym struna mandoliny

no i chyba z tej przyczyny

 

z życiem swoim ujść zdołałem

choć się tyle nasłuchałem

skryty w gęstym tataraku

ty pokrako, ty pętaku.

 

Nie ujawnię tych wulgarnych

żeby charakterów (czarnych

nie promować, nie hołubić

bo się takich nie da lubić.

Opublikowano

Oj, ten Szczupak - chirurg zdolny

zamiast mięska podał ości,

ja rozumiem - kości, chrzęści,

szkielet wypruć z mięs powięzi...

Ale ości?

 

Te drobniutkie?

Z międzymięśni blade szpilki?

Skąpcem trzeba być nie lada,

by wydłubać bez pomyłki.

 

Opublikowano

@Deonix_

Ależ drogi przyjacielu

szczupak, praktyk od lat wielu

choć przeważnie swoich gości

łyka szybko i w całości

 

czasem (rzadko) celebruje

i z ofiary wydłubuje

ostki nawet te najmniejsze

wtedy mięsko jest smaczniejsze.

@jan_komułzykant

Choć w temacie tym nie siedzę

starczy zrobić skok za miedzę

choćby nawet i u Czechów

w trakcie ochów tudzież echów

 

zrobić (mówią) czeski błąd

no i z lamy jest wielbłąd

że bez garbu? dorobimy

jak powtórnie ich sparzymy.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...