Wiewiórką być

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

W kwestii życia wiecznego, teorii wiecznego powrotu i podróży przez niezliczoną ilość wcieleń,

chwieję się niczym na desce, którą ktoś położył na ruchomym walcu, niepewność jest środkiem ciężkości,

ponieważ nie sądzę, ażeby coś człowieka upoważniało do wygłaszania radykalnych stwierdzeń,

stawania pewnie na gruncie niedźwiedziej skóry, gdy nikt z żywych, jak dotąd, niedźwiedzia nie widział na oczy.

 

To tyle filozofii. A tak zwyczajnie, chciałbym by ktoś stamtąd wrócił jednoznacznie, i powiedział: tak.

Bo nawet moje zderzenia z tajemnicą: te dziwnie realne sny, o randze nieomalże spotkania;

odgłos otwieranych drzwi po śmierci dziadka; tajemnicze dzwonki - a za drzwiami nikogo, gdy ojca rak

mózgu już toczył i artretyzm prawie nie pozwalał mu wstać, to jego mrożące krew w żyłach pytanie:

 

-Paweł, kto stoi w przedpokoju? – Nikogo tam nie ma, tato. – No przecież widzę, że jest, stoi i patrzy;

tajemniczy cień powoli przesuwający się po ścianie; człowiek, z którym, dałbym sobie rękę uciąć,

rozmawiałem, a którego nikt poza mną nie widział; rzadkie momenty uniesień, gdy podobny twarzy

pełnej miłości wydaje mi się wszechświat; twórcze okresy, kiedy spisuję wiersze, jak gdybym ucho

 

przytknięte miał do papierowej ściany, a za nią ktoś mi dyktował szeptem, i drabinę czarnych liter

zsuwał mi przez otwór w dachu żebym się wspiął, wystawił głowę i przez chwilę rozejrzał, wtedy jak święty

Franciszek chodzę po łące, rozmawiać chcę ze zwierzętami; ten dziwny, może śmieszny moment, gdy byłem

niemal pewny, że z moim psem wymieniałem się rolami od zawsze – to wszystko wątpliwe argumenty

 

i niczego nie dowodzą ostatecznie. Lecz gdybym jak niewierny Tomasz dotknął oparcia fotela,

na którym nikt i nigdy nie siedział – zachowałbym dla siebie, bo nic mnie nie uprawnia do zadawania

takiego bólu, choćby mojej wierzącej matce, albo Joli, która, kiedy leżeliśmy na plecach

po ciemku patrząc w sufit, powiedziała: Jak umrę, chciałabym zostać wiewiórką i skakać po gałęziach.

 

Nawet jeżeli to mrzonki, to niezupełnie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego kogoś może cieszyć

fakt, że skazani jesteśmy na pastwę utraty wszystkiego, i że się tylko zbiegamy niczym ziarna.

Więc gdybym mógł stać się bogiem, wziąłbym tę szczyptę atomów i utoczył w palcach rudy okruszek, żeby

mogła w nim znowu na chwilę zamieszkać, i, z gałęzi na gałąź, podróżować w niezliczonych przebraniach.

[Sylwester_Lasota]

Trochę wiersz, trochę opowiadanie, ale dosyć ciekawie się czyta i za to +.

Jeszcze wrócę.

Pozdrawiam

[Oxyvia]

Świetne. I forma, i treść. Koniec.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj -  przyjemnie się czytało.

                                                                                                        Pozd.

[iwonaroma]

Jak empatycznie, tak chcieć spełnić czyjeś marzenie....

[Sylwester_Lasota]

Muszę się przyznać, że poprzednimi razami czytałem na telefonie, teraz widzę tekst zupełnie inaczej :). No cóż, serduszko już zakliknąłem, więcej nic nie mogę zrobić :)

Załączam wiewiórkę dla Joli, chociaż, jeśli dobrze zrozumiałem, już jej nie zobaczy, albo może... kto to wie.

Pozdrawiam

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 28 Listopada 2019 przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Dziękuję wszystkim.

[Paweł Artomiuk]

Tak, bardzo dobry. Może warto tak więcej próbować bo wyszło świetnie. 

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Pia Ale... on ma rymy, to jest wiersz rymowany :)

@light_2019 Dzięki.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No jak to bez rymowania? Też tak myślałem, jak czytałem na telefonie, ale okazuje się, że to jest utwór rymowany.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Pia Może rymy nie rzucają się w oczy bo to jest 29 - sylabowiec:)

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Uprzedziłeś mnie :))))

[Gość]

@Krakelura kolejne ciekawe oblicze Twojego talentu.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Pia Tak, jest coś w tym, że ramy pomagają, często znajduje się ciekawe rozwiązania dzięki nim. Tutaj trochę chciałem eksperymentować z wyciągniętą frazą i maksymalnie dużą ilością sylab, może dlatego rymy nie rzucają się w oczy, niemniej jest to utwór rymowany. Pozdrawiam. :)

[Gość]

Paweł jestem pod wrażeniem :-) pozdrawiam Człowieka o wielu talentach :-)

[beta_b]

Cudne, ukłony, bb

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Gosława Dziękuję bardzo :)

@beta_b Dziękuję bardzo :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... rymy da się delikatnie wyczuć, a że 29 -sylabowiec... o boooziu... wierzę na słowo, nie będę liczyć.

W każdym razie, to bardzo przyjemna lektura.

Pozdrawiam.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

@Nata_Kruk Dzięki :)

[Paweł Artomiuk]

@Jan Paweł D. (Krakelura) Nie widziałem zapisu, czytałem tekst  telefonu.Dziś widzę go na laptopie i trochę inaczej to wygląda ;) Pzdr.