Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

wspomnienie jana

Hooppkins
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Hooppkins

Hooppkins

Opublikowano
Opublikowano

 

 

pomarańcz nieba przyćmiewa błękit

zielona staje się owa trawa

Ty stoisz sama niczym artysta

nikomu to nie pomaga

 

wtem wjeżdżam ja na szarym ośle

pomagam sobie się z siebie wydostać

nie patrzysz na mnie lub widzieć nie chcesz

kto by chciał na takiego osła

 

z dziada pradziada pcham to rzemiosło

życiem ono zwane ciężkie przetrwania

a tu mnie szum gór na brzeg wyniosło

myślałem o tym aż do skonania

 

pokoleń pięćdziesiąt wchodzi na drzewo

dąb rozkwitniony pięknie im wyszło

ja przypatruje się dziwnemu oku

przykryte szkiełkiem dawno już prysło

 

zaklęty w czasie słyszałem huk armat

i krzyk Samsona i klęskę Sodomy

a Ty znów patrzysz na mnie jak diabła

jestem w Tobie, sercu uciśniony

 

żegnam dzień pieśnią, radości jutrzenki

okna na skale, światła reflektorów

owa jaśnieje śpiewem anielskim

noc już się zbliża w nic nie ma oporów.

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • MIROSŁAW C.
      wieśniobrazy (2)

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @andrew @Berenika97 Kromka chleba naszego powszedniego muśnięta wierszem  ...   Dziękuję, pozdrawiam. 
    • Berenika97
      Staloryt

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Gra-Budzi-ka   Bardzo dziękuję!  To ogromny komplement! :) Miło, że wiersz wywołał takie skojarzenia - szarość i mgła to chyba uniwersalny język na opisanie tego stanu między jasnością a mrokiem. Serdecznie pozdrawiam. :)  @andrew   Bardzo dziękuję!  Podoba mi się ten kontrast - u mnie szarość i chłód, u Ciebie ogień, który jednak wraca. Miło, że wiersz stał się dla Ciebie punktem wyjścia do tak pięknych strof. :)  Serderdecznie pozdrawiam. :)  @Benjamin Artur   Bardzo dziękuję!  Dziękuję za tak wnikliwy komentarz - to piękne,że wyłapałeś właśnie ten obraz, na którym najbardziej mi zależało. Pozdrawiam serdecznie! :)  @Radosław   Bardzo dziękuję! To bardzo miłe, że właśnie puenta zwróciła Twoją uwagę. Dla mnie też jest kluczowa dla całego wiersza. :) Serdecznie pozdrawiam. :)  @Wiechu J. K.   Bardzo dziękuję!  Świetna jest   ta zwięzła riposta - trafia w sedno.:) Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Berenika97
      Zielony groszek (bez AI)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Sylwester_Lasota   Fajne! Już wiem, skąd się wziął wiersz wcześniejszy o spódniczkach. :)))   Niedługo będziemy tęsknić do naturalnych głosów, bo mam wrażenie, że trochę dużo jest podobnych "dzieł" z AI.  
    • beta_b
      Orzech

      Przez beta_b · Opublikowano

      Zaradna kobitka. Brawo się należy. Śmiem twierdzić, że takie orzechy są pod każdą szerokością i niezależnie od stanu na koncie. A z drugiej strony: na profilu "Jak to ogarnąć" są poligloci z Paryża - 6 języków, ogłada i inteligencja. A nocleg pod mostem i flaszka na dzień, ciuchy z zapomogi. Twardy orzech, jak się z bezdomności wykaraskać. Skrzydła orła nie pomogą. Fajny tekst, bb
    • Berenika97
      Celowe pozdrowienia

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Leszczym   Sztuką życia jest nie tylko celnie strzelać, ale też wiedzieć, kiedy z premedytacją wypuścić strzałę w pustkę. Dziś  pudłowanie w bezsensowne cele to absolutnie niedoceniana umiejętność.  Obyśmy zawsze mieli odwagę chybiać tam, gdzie nie warto trafiać. :)   Bardzo mądre słowa.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...