wspomnienie jana

[Hooppkins]

 

 

pomarańcz nieba przyćmiewa błękit

zielona staje się owa trawa

Ty stoisz sama niczym artysta

nikomu to nie pomaga

 

wtem wjeżdżam ja na szarym ośle

pomagam sobie się z siebie wydostać

nie patrzysz na mnie lub widzieć nie chcesz

kto by chciał na takiego osła

 

z dziada pradziada pcham to rzemiosło

życiem ono zwane ciężkie przetrwania

a tu mnie szum gór na brzeg wyniosło

myślałem o tym aż do skonania

 

pokoleń pięćdziesiąt wchodzi na drzewo

dąb rozkwitniony pięknie im wyszło

ja przypatruje się dziwnemu oku

przykryte szkiełkiem dawno już prysło

 

zaklęty w czasie słyszałem huk armat

i krzyk Samsona i klęskę Sodomy

a Ty znów patrzysz na mnie jak diabła

jestem w Tobie, sercu uciśniony

 

żegnam dzień pieśnią, radości jutrzenki

okna na skale, światła reflektorów

owa jaśnieje śpiewem anielskim

noc już się zbliża w nic nie ma oporów.

[Wiktor Wilcząb]

Bardzo fajny utwór, skłania mnie do refleksji, pozdrawiam! 

[Sylwester_Lasota]

Muszę przyznać, że, w mojej ocenie, to całkiem niezły tekst. Utrzymany w nieco staroświeckim klimacie, ale czyta się dość płynnie, w każdym razie ja przeczytałem z przyjemnością.

Pozdrawiam

[Magdalena]

Chciałabym czasem tak spokojnie prowadzić myśl, pozdrawiam