Odpowiadając Noblistce w sprawie duszy

[Janusz Józef Adamczyk]

Nie wszystko

można udowodnić

ale można być

przekonanym

nie szkodząc nikomu

i sobie też.

Jestem przekonany

że mam duszę

to ona domaga się

abym nie był

ani maszyną

ani dzikusem

a więc kim?

Na to pytanie

ona nie odpowiada

ale podpowiada mi

jak mam żyć

aby nie grzęznąć

tylko unosić się.

 

Janusz Józef Adamczyk

[jan_komułzykant]

Kiedyś, podczas strasznej "duchoty" pomyślałem - ile człowiekowi potrzeba uduchowienia,

żeby tak polewitować sobie obok przyjemnie szumiącego wiatraka na suficie?

I chyba nie ma takiej miary, chociaż o hinduskich przypadkach słyszałem.

Bardzo ciekawy wiersz. :)

Jakbym miał czepiać się słówek, powiedziałbym:

- a po co od razu się "unosić", można przecież spokojnie i bez nerwów ;)

Nie wiem jednak, czy Autor przypadkiem nie użył tego sformułowania celowo,

ot tak - żeby pomyśleć?

Serdecznie pozdrawiam.

jan_ko

[Janusz Józef Adamczyk]

@jan_komułzykant Bardzo dziękuję za szerokie spojrzenie na tekst i wszechstronną jego analizę, a także - bardzo głęboką; przyznaję się,  że długo zastanawiałem się nad słowem "unosić", ale w końcu zostawiłem je. Naprawdę wielką przyjemnością jest czytać taki Pański Komentarz! Serdecznie pozdrawiam. Janusz

[Gość]

Wiersz ciekawy tematycznie i miło się czyta. Nie rozumiem tylko w jakim sensie odpowiadasz noblistce. Czy chodzi o jakąś konkretną wypowiedź?

[jan122]

Autorze, poproszę o wypowiedź Noblistk, do której odnosi się tekst.

[Janusz Józef Adamczyk]

@Bogumił @Bogumił @Bogumił @Bogumił Witam, tak, w "Księgi Jakubowe", a więc i w innych miejscach, "zgłasza" jednoznacznie wątpliwości, co do istnienia duszy; stąd, ta moja "odpowiedź". Bardzo dziękuję za wnikliwą analizę mojego wiersza. Pozdrawiam serdecznie.