Świat nie potrzebuje smutku

[Waldemar_Talar_Talar]

świat potrzebuje uśmiechu
radości prawdy czułości
mądrych decyzji chleba

nie potrzebuje kłamstwa
smutku wojen podłości
bez sensowej  choroby

te powyższe przemyślenia
są jak zderzenie czołowe
dwóch niepodobnych cech

którego skutkiem katastrofa
która tylko na niewinnych
się skupia

 

Edytowane 3 Października 2019 przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

To prawda, nie trzeba nam kłamstwa, podłości, zazdrości, wojen...

Ale czy sami nie jesteśmy właśnie tacy? Może nie zawsze, nie wszyscy, jednak to ludzkie cechy.

Pozdrawiam :)

[Waldemar_Talar_Talar]

@Dag -  dziękuje ślicznie i pozdrawiam.

                                                                                                          

@Alicja_Wysocka  -  witam -  miło cię widzieć - dziękuje za to

i za ciekawy komentarz - zgadza się że to ludzkie cechy Alicjo

ale warto z nimi  jeżeli jest to możliwe walczyć....

                                                                                                Pogodnego dnia życzę.

[Krzysic4 czarno bialym]

Uwaga porwana Helena 

Ruszają zatem wojacy 

I trąbią surmy złowieszczo

W imię miłości do wojny ;) 

[Waldemar_Talar_Talar]

@Marcin Krzysica -  witaj - miło cię widzieć  -  dziękuje za to i za serduszko..

                                                                                                                                            Pozd..

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Łącznie i chyba jednak "n" bym dodała.

 

Co do mojego oglądu sytuacji - hmmm..., trochę inaczej to widzę.

Cierpienie nie uszlachetnia, ale nie jest całkowicie zbędne i niepotrzebne, w mojej opinii.

Ja potrzebuję smutku, chociażby w liryce. Może "świat" go nie potrzebuje, ale ludzie? ...

Poza tym - czy zło (w przyzwoitej skali) nie jest czasem konieczne nam do tego, by dostrzegać i doceniać dobro?

Tak sobie aktualnie przemyśliwuję...

 

Co do sensowności niektórych zdarzeń... osobiście powoli przekonuję się do tego,

że życie, jako takie w zasadzie nie ma sensu. A co za tym idzie, nie muszą mieć sensu zaistniałe w nim zdarzenia.

Początkowo, gdy dowiedziałam się od pewnego filozofa, że z punktu widzenia logiki życie jest bezsensowne - bardzo mnie to zmartwiło i poraziło. Ale powiedział też, że nie trzeba się tym przejmować, tylko dążyć do tego, by samemu temu życiu sens nadać. I po tych słowach zaczęłam jak ogłupiała do tego dążyć. Samorealizacja stała się dla mnie celem, który w gruncie rzeczy mnie niszczył, bo byłam przekonana, że jeśli czegoś w życiu nie osiągnę, to nie będzie ono miało sensu.

Ale po jakimś czasie, po przeanalizowaniu własnej wiedzy, doświadczeń, zachowań doszłam do zaskakującego wniosku - życie jest wartością samą w sobie i nie musi mieć sensu. Po prostu. Dlatego dzisiaj korzystam z niego, jak tylko mogę i pozwalam sobie na wszelkie doznania :) I trochę inaczej postrzegam to, co złe.

 

Sieupisałam, sorry, ale nie mogłam z tym wytrzymać :DDD

 

Pozdrawiam,

 

D.

[złote serduszko]

@Waldemar_Talar_Talar ładny utwór , piękny pozdrawiam zk i tu racja 

[Waldemar_Talar_Talar]

@Deonix_  -  witam  -  miło że zajrzałaś - ciekawy komentarz.

                     -  miło że aż tak głęboki...dziękuje serdecznie.

                                                                                                           Najlepszego życzę.

 

 

@zuzia  -  dziękuje serdecznie.

                                                                                          Ciepłego wieczoru życzę.,