Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

To tylko sen

Lidia W
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lidia W

Lidia W

Opublikowano
Opublikowano

 

 

To tylko sen, zbyt szybko minął

Porwane chwile czekające

Byś w rzeczywistość je powpinał

Gdy blisko będą ręce drżące

 

Gdy w chaotycznych wirach zdarzeń

Twój zapach jakoś mnie dosięgnie

Znowu mnie wciągnie rzeka marzeń

I wszystko w środku cudnie zmięknie

 

Opuszek palców szepty ciche

Na miękkich górkach tego ciała

A w uszach znowu, znowu słyszę

Co chcesz, bym Tobie dzisiaj dała

 

Chcesz zabrać wszystko, każde ziarnko

Nawet zawartość moich wierszy

Przylegasz do mnie nocą parną

I czuję, jakbyś był tam pierwszy

 

W tych chwilach świat się kończy na nas

Na słodkiej linii mocnych ramion

W tej bańce będę trwać do rana

Ucząc się kształtu Twoich znamion

 

A gdy nadejdzie świt pachnący

Znikaniem długich cieni nocy

Będę się modlić, byś był śpiący

By jak najdłużej czuć Twój dotyk

 

A gdy twe oczy tak zielone

Odważnie spojrzą poza łóżko

I znowu pójdziesz w swoją stronę

Zostanę sama z Twą poduszką 

 

Czy także ciężko będzie Tobie

Zmyć z powiek zeszłej nocy kształty?

Te chwile, kiedy mam Cię w sobie

I to faluje w nas jak Bałtyk

 

I nawet jeśli wstanę w końcu

By znowu się ze światem ścigać

Twych oczu blask w porannym słońcu

Będzie mi po krawędziach migać

 

I gdy noc miasto znów połyka

Ułudnych latarń migotaniem

Czuję jakbyś mnie tam dotykał

Zbłąkaną myślą czy czekaniem

 

Stęsknionej skóry nieme drżenie

Wyprzedza dźwięki Twoich kroków

Raz po raz wezmę to spełnienie

Licząc, że w końcu znajdę spokój

 

To tylko sen, zbyt szybko minął

Porwane chwile czekające

Byś w rzeczywistość je powpinał

Gdy blisko będą ręce drżące




























 

3
Gaźnik

Gaźnik

Opublikowano
Opublikowano

Ładny erotyk, chociaż wydaję mi się, że można by trochę popracować nad rytmiką. Proponowałbym zrezygnowanie z wielkiej litery w wyrazach "Twą", "Twoich" i "Twój".

 

Pozdrawiam :)

1
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Witam - ja bym troszkę skroił  -  no ale to ty decydujesz.

Nie jest źle ogólnie mówiąc - to coś tu jest.

No i witaj na orgu.

                                                     

                                                        Pozdrawiam uśmiechem.

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • andrew
      korekta CV

      Przez andrew · Opublikowano

      @Jacek_Suchowicz Mnie osobiście cieszy, jak ktoś inaczej czyta ,niż był mój zamysł zwłaszcza, że piszę zbyt oczywiście.  Mój wpis jest do obu wierszy o CV. Pozdrawiam serdecznie Miłego wieczoru 
    • Berenika97
      Pomyłka

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Przejmująca niepewność. To balansowanie między prawdą uczucia a iluzją - każdy to zna, mało kto tak uczciwie napisze.
    • Marek.zak1
      Pogrzeb z wiśniakami

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Jest świetna angielska komedia "Śmierć na pogrzebie". Ten klimat. Pozdrawiam
    • Berenika97
      Imię

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak    To tak samo jak jak. ;) Chociaż jeszcze nie wcieliłam się w pojedynczego pana. Lubię pisać dialogi. :) 
    • Alicja_Wysocka
      Pogrzeb z wiśniakami

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      (scenka weselna)     Obskurna knajpa. Przy stoliku dwóch mężczyzn. Jeden w starym szaliku, czapka przekrzywiona. Już trochę „po”. – Kelner, dwa wiśniaki proszę! Kelner podbiega z butelką. Leje. Chwila ciszy. Goście patrzą. On unosi kieliszek bardzo poważnie. – Zdrówko… Kumie… świętej pamięci Agata… żona mi zmarła… Ach, co to był za pogrzeb… Piją. Obciera usta rękawem. Chuchnie w dłoń. Zamyśla się. – Było tak. Boś ty nie był, nie widział. Najpierw szły konie. Ciężko ciągnęły karawan. Na karawanie trumna. W trumnie Agata – żona moja, bo mi zmarła. Na trumnie kwiaty. Za karawanem ksiądz. Za księdzem ja. Za mną dużo ludzi. Wszyscy płakali. Poważnie kiwa głową.   – Kelner, dwa wiśniaki! Kelner znowu leje. Dłuższa pauza. Sala już czeka. On patrzy w kieliszek jak w otchłań. – No to… było inaczej. Najpierw ksiądz… może dwóch… płakali. Za nimi konie. Karawan jechał pusty. Bo ja niosłem trumnę! A na karawanie leżały kwiaty! Za mną dużo ludzi… i wszyscy płakali. – Już wypiłeś? – Jeszcze nie… – Kelner, dwa wiśniaki proszę! Śmiech na sali. Piją. On zaczyna lekko seplenić. – Najpierw śli ludzie… nieśli księdza… – Księdza?! – No przecie mówię! Za ludźmi ja… Nie… ja jechałem na karawanie! A za mną szła trumna… i płakała! Kwiaty ciągnęły konie! Konie śpiewały! A ja… ja chyba byłem w kwiatach…   – Kelner, dwa wiśniaki! Kelner biegnie. Leje. On bardzo poważny. – Cicho teraz. Bo to ważne. Na początku szła Agata. Ciągnęła konie. Konie ciągnęły ludzi. Ludzie nieśli księdza. Krzyż niósł trumnę. Kwiaty płakały. A ja… Długa pauza. – Ja leżałem w trumnie i płakałem… Bo to smutne, jak żona umiera… Cisza. – A Agata? – pyta kumpel. On nagle prostuje się. – Agata? No… muszę iść do domu. Bo jak się dowie, że ja tu siedzę i o jej pogrzebie opowiadam… To dopiero będzie pogrzeb. I sala pęka.   Dopisek: Ten tekst nie jest mojego autorstwa. Po latach spisałam go z pamięci, tak jak zapamiętałam weselną scenkę graną przez mojego męża. Nigdy nie brzmiała tak samo – pierwsza wersja była uporządkowana, a potem wszystko zależało od „wiśniaków” i fantazji chwili. Jeśli ktoś zna oryginalne źródło lub autora tej scenki – przepraszam za samowolę. Chciałam jedynie oddać klimat i ocalić od zapomnienia coś, co dawało ludziom dużo śmiechu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...