uwięzione serce

[Luell]

Próbuję łapać szczęście uciekające mi przez palce,

Usiłuję schwytać radości ostatki,

Biję się z emocjami i przegrywam w tej ciężkiej walce,

Próbuję się wydostać z przez siebie stworzonej klatki.

Czym jest to, co dla mnie tak odległe,

Czemu wciąż tego poszukuję?

Gdzie to szczęście tak przebiegłe,

Co nielicznych tylko odnajduje?

Gdzie ten sens, który życiu nadaje znaczenie?

Gdzie ten uśmiech, co przy nim się pojawiał

I siły, pewności znikło gdzieś wrażenie,

Nie widzę już jego wzroku, co duszę mą uzdrawiał.

Więcej nie zobaczę tych oczu zielonych,

Tego szczerego uśmiechu,

Moje serce nie wybije rytmów szalonych

Bo uciekłam z jego życia w pośpiechu.

By mógł być szczęśliwy, w cień się usunęłam

Nie bacząc na własne serduszko złamane

Bo, choć kochałam i pragnęłam,

To nie mnie mnie było jego serce dane.

Edytowane 12 Lipca 2019 przez Luell (wyświetl historię edycji)

[Karol Żandarski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 To zdanie ma mało sensu. Nie dowiadujemy się z niego, co Ci nie było dane.

[Luell]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, nie zauważyłam błędu