Łódka

[Bogdan Brzozka]

Leżę w nocnej ciszy

pogrążony we śnie,

łódka mnie kołysze

daleko drugi brzeg,

nagła fala wyrzuciła mnie z niej

czy dopłynę, tam gdzie chcę..?

 

Budzę się o brzasku

odchodzi w nicość noc,

ognisko wygasło

naciągasz na mnie koc,

stary księżyc pocałunki nam śle,

gwiazdy toną w mrocznej mgle

 

Ty i ja, w letnim śnie,

a w oddali skowycze gitara,

że aż dreszcze przechodzą mnie

ach, jak przejmują mnie,

milczysz wciąż, tulisz się,

a w oddali skowycze gitara,

że aż dreszcze przechodzą mnie

ach, jak przejmują mnie.

 

Bogdan K. 1986

[duszka]

Ten wiersz jest bardzo naturalny, żywy i wręcz się  kołysze - z upojenia i szczęścia... :) Pozdrawiam

[Bogdan Brzozka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję bardzo i pozdrawiam czerwcowo.

[Klara]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nad czasami bym pomyślała na Twoim miejscu. 

Jeśli jesteś pogrążony we śnie, to dziwnie to brzmi, kiedy opowiada w czasie teraźniejszym.

Zlikwidowałabym te dwie kropki przed pytajnikiem:)

I zmieniłabym szyk wersów, czyli zamieniłabym czwarty z trzecim. 

Ogólnie za dużo mnie*

Ale klimat poczułam:) Piosenka o pięknych chwilach:)