Yeti

[Father Punguenty]

Nad ranem, gdy śnię, a już, już się budzę,                                                            

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I z wolna powieki od marzeń odklejam, 
Taka to myśl w głowie plącze się i plecie:
Czy jest do cholery jakieś yeti na świecie?

 

Zwierzę przypomnijmy, jest tajemne szalenie 
Ma tę dziwną cechę, że zapada się pod ziemię. 
Miast gościć w wiadomościach, czy też w ZOO

Na wybiegu, zostawia, owszem ślady na śniegu. 

Widział go podobno stary Szerpa w Buthanie,
Gdy drętwiał zmęczony rankiem w aśramie, 
Bywał na śnieżnych serakach, lodowcu Makalu,
Na przełęczach i turniach, i ponoć w Bombaju.

No a w Tybecie, którym Chiny ponoć słyną,    
Gdzie z klasztoru do miasta wieści płyną, że 
Zwierz kudłaty przed wzrokiem się uchował,  
Gdy nam Bolka i Lolka od lawiny uratował.

I tak wyliczać można faktów sto, Ba! Tysiące,
I opisywać świadków różnych teorie mnożące,

Lecz poranek przerwał ten bzdur korowód 
I do skończenia wiersza dał mi dobry powód. 

Oto plan genialny zaświtał, gdym wstał nogą bosą,
Co niezwłocznie podsuwam gór polskim herosom:
Że jak zimą za sławą po górach gnać już będziecie, 
Na K2 wejdźcie szturmem, a Yeti tam znajdziecie!

Edytowane 30 Czerwca 2020 przez Father Punguenty (wyświetl historię edycji)