***

[Koziorowska]

***

 

 

Czarna jest skóra poematu;

chropowata i błagająca o jeszcze.

 

Idę drogą, którą wyznacza przeciekające pióro;

drogą nieczytelną nawet dla mnie.

Umyślnie zapominam o znakach przestankowych,

aby nie zawracały czytelnikowi głowy.

Gdy wiersz skończony, lecz wciąż nienasycony,

wieszam go na sznurze

i patrzę

z fascynacją,

jak powoli schnie.

 

Nagle budzę się z tej jawy;

pióro leży żałobnie na podłodze, kartkę z poematem

ktoś skradł

(łącznie ze znakami przestankowymi,

o których podobno zapomniałam).

 

Dlatego, panowie i panie

(bądź panie i panowie), nie módlcie się

o nowy wiersz. Możecie co najwyżej rozwiesić ogłoszenia

o jego zaginięciu.

Nie zapomnijcie o wysokiej nagrodzie,

którą byłaby zużyta chusteczka poety.

 

Wątpię, że złodziej się odnajdzie;

Bóg puszcza mi perskie oko.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj -   twoje wiersze zliczam do tych trudnych w których

nie potrafię nic dla siebie znaleźć - wybacz więc że tylko

tyle o demie.

                                                                                            Życzę najlepszego.

                                                                  

[Koziorowska]

@Waldemar_Talar_Talar Zapraszam Cię do lektury mojego najnowszego tekstu, być może Ci się spodoba. Pozdrawiam niedzielnie.