Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Świetne i bardzo prawdziwe nawiązanie.

Podoba mi się rzeczowość i jasność przekazu. 

Tekst, który skłania do rozmyślań.

Przez to, że jest krótki, można go łatwiej odtworzyć w pamięci.  

W moim stylu, nie ma co ;-)

 

Pozdrawiam!

Edytowane przez Gość (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za tak pozytywny odbiór tego tekstu, cieszę się, że się rozumiemy. :) Myslę, że zgodzisz się że czasem potrzebujemy długiego, nawet wielostrofowego wiersza, żeby wyrazić dokładnie to, co chcemy przekazać (i każdy jego element uważamy za niezbędny), a czasem cała myśl da się zamknąć w kilku wersach i to nam w zupełności wystarcza. :)

 

Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zgadza się :-)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To o czym piszesz, to jak ilość składników do przyrządzenia jakieś potrawy. Jedna potrzebuje więcej, aby ją przygotować, druga mniej, ale jedna i druga może okazać się tą smaczna ;-)

 

Tak mi się jakoś skojarzyło...

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To bardzo trafne skojarzenie. :) Czytałam o kandydacie na nowego szefa kuchni we włoskiej restauracji, który otrzymał polecenie przyrządzenia najprostszego spaghetti "aglio e olio" (z oliwą i czosnkiem), bo na najprostszych potrawach najlepiej można się przekonać, czy ktoś umie gotować, czy nie. :)

Opublikowano

A to dobre, no proszę ;-)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Siła prostoty w przekazie (oczywiście bez infantylności), ale to zapewne jeden z kilku kluczy w słowie pisanym ;-)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Osobiście lubię zarówno długie, rozbudowane i pełne treści poematy, jak i drobne "perełki", zwłaszcza takie, gdzie gra słów lub celne użycie związków frazeologicznych trafia od razu w samo sedno. :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Tadeo Na sen najlepsza melatonina Ale wyłączenie z dodatkiem wina  Więc po zażyciu mikstury  Mogą w pamięci być dziury  Już nie wiadomo czy MelatoNina?  
    • For my fellow Poets — Guardians of the word, carrying kindness and the light of learning across every friendly poetic front. ------- ///___\\\ ------- “Poetry in Arms”   I hear the calling voices “Let's use our pens like guns!” and so I stand among them in Poetry in Arms.   I was young scribe in silence, and felt what wounds remain, from those who write in verses and others write in plain.   In pages like in trenches, sharp words in fierce desire, ink loaded like gunpowder, “Survive the evil fire!”   Our legendary Poets, Cover us with your care, and offer honest counsel, from any face hater.   If you walking this way, Don’t lose your heart and mind, evil will pass away from poetry unkind.   Hey, evil owful hater! Carefully listen us: We’ll prove you — words are matter! — in Poetry in Arms.   We don't it for a glory, Nor any applause goal, But tell you all the story What still lives in our soul.   And when depression hits you, Can't hold your pen like sword, Let all your thinks will go to: Weapon is hide in word.   Despite life meet last hour — Our poems never burns And we will live in our — Poetry in Arms. ------- ///___\\\ -------  
    • @LessLove Jaka ładna piosenka:-) Pozdrawiam

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • @Leszczym Wciąż się zastanawiam, ale chyba jednak wstawię ;) - najwyżej mnie zjadą...  Dziękuję za komentarz i informację. :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński   @piąteprzezdziesiąte Wszystko gra ;) :)  Dziękuję za polubienie i komentarz :) Pozdrawiam serdecznie! J. J. Zieleziński
    • Jesienne poranki pośród srebrzystej mgły Mroczne i kontrastowe umierają w bieli Na pradawnym drzewie liście w pomarańczy Opadają niczym my aż topią się w ziemi A deszcz jak łzy trawi oraz wyniszcza je Po obtoczeniu przez wiatr w brudzie I tak trwają aż po dzień zaduszny Nagle stają się ważne gdy on wypada Jak słońce dla ziemi czy dla niej kochany Na ich miejsce świeczka się ustawia I niczym latarnia na morzu Dla dusz kieruje w mroku Aż w końcu wita nas Marzanna Pokrywając wszystko chłodną bielą Nic już nie ma od rana Nie ma koloru tylko dusze wieją
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...