Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Prorobotyzacja

Gregorio Artifilio
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gregorio Artifilio

Gregorio Artifilio

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Roboty jest dużo
Ale
Roboty dają radę

 

Nie to co ludzie
Z tymi ciągłe problemy
Mają wgrane jakieś
Archaiczne oprogramowanie
Które ciągle się zawiesza
Tak.
Myślałem o tym.
Upgrade mógłby pomóc
Ale moi najlepsi programiści
Ci durnie!
Wciąż tylko udają
Że rozumieją
Ten software

 

...

 

 

A nie pomyślałeś
Że ten software
Jest za miękki
Dla hardych
Inżynierów?

 

 

Edytowane przez Gregorio Artifilio (wyświetl historię edycji)
3
Oda Kir

Oda Kir

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ja to szybciej nauczyłam się czytać niż myśleć i kilka razy przy napisach: "roboty drogowe" i "roboty na wysokości", ja tych robotów szukałam - i tak poznałam słowo gluptas ^_^

Ty jesteś na pewno mądry, ale bardzo przykro mi kochanie, wiersz jest wierszem tylko do robót robotów, no ale też nie do końca. :'( No sam bidulko zobacz:

 

Dziś w sklepie słyszałam ciekawą rozmowę dwóch informatyków, no posłuchajcie sami:

- Roboty jest dużo, ale roboty  dają radę, nie to co ludzie. Z tymi ciągłe problemy, mają wgrany jakiś archaiczny software, który ciągle się zawiesza.

- Tak, myślałem o tym - upgrade mógłby pomóc.

- Ale moi najlepsi programiści, ci durnie! Ciągle nie umieją w nim skutecznie kodować.

 

Trochę absurdalny, ale jednak to tylko kawałek dialogu. Ale powiem tobie, że to najlepszy "nie-wiersz" jaki czytałam i staraj się a na płaskowyż poezji na pewno dotrzesz.

2
  • 2 lata później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poezja to życie
      Rany

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Narodziliśmy się  Z ran i bólu    Dla twojej przyjemności    A piekło stało się  Prawdą objawioną   Gdy patrzyliśmy  W twoje martwe oczy    Cisza była muzyką 
    • Sylwester_Lasota
      wejście ślizgiem

      Przez Sylwester_Lasota · Opublikowano

      @MIROSŁAW C., Dziękuję! :)
    • Migrena
      jego żona

      Przez Migrena · Opublikowano

      @Lenore Grey   dziękuję za miły odbiór.   pozdrawiam:)           @lena2_   czasem czuję jakby wytarły się we mnie hamulce:)   nie wiem czy ktoś je reperuje u ludzi?   pewno psychiatra,:)))     bardzo dziękuję za Twoje słowa:)   najmilej Cię pozdrawiam:)      
    • Dekaos Dondi
      Fragment

      Przez Dekaos Dondi · Opublikowano

      Ciemność zapada bardzo szybko. Nagle jestem gdzie indziej. Zdążyłem uciec, lub raczej to coś mi pozwoliło. Widzę znowu ten sam cień. Jego źródło zostawiłem na zamglonym horyzoncie. Skrawki mroku krążą między drzewami, by po chwili zniknąć   Co za ładny sad, rześkie powietrze, nasycone zapachem słodkich owoców, pomarańcz, śliwek i jabłek.    Nieopodal wirują dźwięcznie, tancerki na łąkowej scenie. Upleciona z porannej mgły, gdzie krople rosy, niczym kryształowe latarnie, migoczą cicho szeptane lśnienia.   Oświetlona poświatą w kształcie pięciolinii oraz dźwięcznych nut, sama w sobie jest dziełem sztuki.    Pszczoły w kolorowych sukienkach, nakładają łyżeczkami wyrzeźbionymi z wosku, odrobinki miodu do maleńkich kubeczków, wyżłobionych w mroźnych sopelkach.   Strumyk przezroczysty tak bardzo, że widać przez niego myśli ryb, unosi wilgotną ożywczą wstęgę ukośnie do zielonej falującej trawy. Srebrzysty wąż pląsa na wszystkie strony, opłukuje drzewa i mnie, z cuchnącego brudu.    Jestem wewnątrz, lecz mogę oddychać. Nawet lepiej niż powietrzem. Słyszę skowronka. Siedzi na fali wznoszącej. Dosięga śpiewem daleki brzeg. Klucz wiolinowy z armią nut, drąży tunel do błękitnego brzmienia muzyki. Kapią stamtąd, odrobinki słodkiego, do nieprzytomności piołunu.   Po drugiej stronie horyzontu widzę następny. Muszę sprawdzić, co jest za nim. Pod sklepieniem umysłu szybują niewiadome. Obijają niewidoczne ścianki, niczym fruwające ćmy. Żeby tylko nie przylgnęły wygodnie do światła, zgłębiając złudną istotę sensu    
    • Migrena
      ich samochód

      Przez Migrena · Opublikowano

      @wiedźma   ja Ciebie też pozdrawiam i bardzo serdecznie dziękuję:)   wszystkiego dobrego:)    

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...