Przejrzyste szkło

[Bruno Clock]

Oczywistość oczywista jest jak niebo błękit przywdziewa zazwyczaj.

Tak czy nie?

Przejrzyste TAK jak szkło, które przed chwilą wypolerowała.

Krążę pośród obcych mi budowli i stworzeń,

nie ma tam już twych dłoni, które zawsze ratowały od porażki.

Ciemne chmury zakryły przejrzyste TAK,

jak jej powieki przejrzyste łzy.

Szklane naczynia stoją na drewnianym stole,

a ona leży w drewnianej trumnie.

 

[WarszawiAnka]

Rozpoczęłabym od "Krążę...".

Krótki, ale bardzo przejmujący wiersz.

Najbardziej przemawiają do mnie te słowa:

 

"Krążę pośród obcych mi budowli i stworzeń,

nie ma tam już twych dłoni, które zawsze ratowały od porażki."

 

Pozdrawiam

[Bruno Clock]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Faktycznie lepiej brzmi ;) Dziękuję @WarszawiAnka

Edytowane 17 Marca 2019 przez Bruno Clock (wyświetl historię edycji)