NA ZEGARZE

[szara]

Nie czuję

Nie myślę
Bezczynnie siedzę 
Patrzę jak na zegarze
Kolejno wybija
godzina po godzinie
Wokół mnie pustka
Każda minuta boli
coraz bardziej

[duszka]

Tak, pustka boli.., i to chyba najgłębiej sięgający ból... Gdy go doświadczam mam wrażenie, jakby zerwane zostało moje połączenie z pięknem, dobrem, miłością, z ich źródłem, że oddalam się od nich z każda minutą. Twój wiersz brzmi bezsilnie i przez to bardzo dobrze oddaje ten stan, a fragment "kolejno wybija godzina po godzinie", pokazuje ból życia "bitego" czasem.

 

Jeśli piszesz o sobie, to uwierz, że to połączenie możesz znowu odzyskać, bo jest czymś naturalnym i oczywistym.

Sedecznie pozdrawiam :)