Próba generalna czyli krótki monolog aktora u progu sławy.

[Piotr Rutkowski]

Biała sala bez okien. W prawym rogu drzwi. Na środku pościelone łóżko. Dzwonek. Spod lóżka wyłazi TIM- podstarzały przystojniak ubrany na biało. Kłania się i klęka przy lewej ścianie.

TIM: Boję się! Tak bardzo się boję. Straciłem poczucie czasu. Pewnie zaraz przyjdą po mnie i zabiorą mnie tam, gdzie wczoraj. Nie chcę tam iść. Wszystko jest takie nierzeczywiste. To nie moja rola. Nie potrafię tego zagrać. Ta sztuka wymaga ode mnie gry ciałem a ja jestem za bardzo skrępowany. Nie mogę się skoncentrować. Tu niby wszystko jest takie proste. Wystarczy być sobą a jednak coś mnie hamuje i po cholerę obrygazam te same paznokcie? (kładzie ręce na ścianie) Ty jedna mnie rozumiesz, ty znasz mój strach. Frywolna ściano, widzę jak na mnie patrzysz. Jesteś taka piękna.(składa pocałunek na ścianie), namiętna(kolejny), wyrozumiała(jeszcze jeden) Wiesz, ludzie nie mogą pojąć, że to wszystko to fikcja. Podła mistyfikacja. Przecież jedyna droga jest wypisana w naszych duszach. Jestem drogą, prawdą i życiem mówił. Nie rozumieją tego. (wpada w histeryczny płacz). Oni nie mogą tego pojąć!


Spod łóżka wychodzi SKRZYPACZKA- nastoletnia złotogłowa w białej szacie. Staje pod ścianą, przy drzwiach i zaczyna grać. TIM staje naprzeciw niej.


TIM: Wiesz kim jestem? Nikim. Prowincjonalnym, początkującym aktorem u progu sławy. Zdobywam popularność, jestem rozpoznawalny wiesz? Idę do sklepu a ludzie gapią się na mnie(pauza). Nie wierzysz mi? Jesteś w moim teatrze. Spójrz! Ten pokój to moje życie(wpada w euforię i biega po pokoju), mój świat, moja dekoracja, moja sława! Mój rekwizyt(chwyta poduszkę i rozrywa ją. Wszędzie leci puch. Mnóstwo białego puchu. Skacze po łóżku) Fikcja, zasrana teraźniejszość, sztuka!


Podbiega do prawej ściany, klęka. Skrzypaczka wciąż gra.


TIM: To koniec wierna rzeko- tęsknoty ukojenie. Idą już po mnie. Słyszysz? Są już blisko. Oni nie rozumieją. Żegnaj!(wstaje, odwraca się plecami do ściany, rozkłada ręce.) Panie, jeśli to możliwe oddal ode mnie ten kielich...


Drzwi otwierają się. Wchodzą DWAJ SANITARIUSZE. Podchodzą do Tima,


TIM: Zostawcie mnie popaprańcy. Jutro mam premierę.


Wyprowadzaja go z pokoju.Skrzypaczka kończy, kłania się i wychodzi z pokoju. Trzaska drzwiami. Gaśnie swiatło. Kurtyna opada.


KONIEC

[asher]

To forum ma już tradycję w tematyce Świrkowa. Dokładasz kamyczek :) Ten początkowy monolog jakoś nie, reszta fajna. Skrzypaczka wychodząca spod łóżka - maesteria!

[wampirka]

Bardzo dobre, niejednoznaczne, niedopowiedziane. Cały monolog od początku do końca jest spójny, dobre odniesienia biblijne (nie służące jako ozdobniki tylko, jak to czasami bywa).
Dla mnie ten tekst to pierwsza klasa, szczerze!
Zastanawiam się, czy mogłoby coś z tego wyjść na prawdziwej scenie? Taka mini-jednoaktówka, szorcik sceniczny. Z dobrym aktorem może tak...
Aha, i przed nawiasami spacji brakuje.
To tyle, dziękuję za uwagę:) czekam na następne, równie dobre:)