Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Zaufanie

bozena
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

bozena

bozena

Opublikowano
Opublikowano

Patrzyła z niepokojem

zupa dyniowa była smaczna

a ona niemal niewidoma

Schody- długie, strome

słabo oswietlone.

Poręcz po lewej stronie

jego ramie po prawej.

Prozaiczna chwila

a dla niej tak trudna decyzja.

Mocno dotknęła jego ramienia ...

 

 

2
Kobra

Kobra

Opublikowano
Opublikowano

Jakby fragment opowiadania. Podkreślenie zbędne. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Patrzyła z niepokojem

zupa dyniowa była smaczna

a ona niemal niewidoma - brak kropki

Schody- długie, strome

słabo oswietlone. - ś

Poręcz po lewej stronie

jego ramie po prawej.

Prozaiczna chwila

a dla niej tak trudna decyzja.

Mocno dotknęła jego ramienia. - trzy kropki można ciachnąć.

Gaźnik

Gaźnik

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Przepraszam za mocną ingerencje, coś mnie do tego zmusiło. Przy moich dodatkach podkreślenia Pani Bożeny nabierają sens, jednak zdaję sobie sprawę, że nie mogła się spodziewać tak nachalnej inwencji twórczej czytelnika...

 

PS. W zapunktownej - oryginalnej wersji też wprowadziłem ledwie widoczne interpunkcyjne korekty. Proszę o wybaczanie, na swoją obronę dodam... W mojej wersji - w końcu zrozumiał, że chociaż bronił się przed tą myślą:

to ona jest mu pisana

chociaż wiele lat był chamem

dziś duma do samego rana

tej damy nigdy nie okłamie

1
Gaźnik

Gaźnik

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeszcze Pani opublikuje wiele wierszy. Przepraszam za ingerencję, jednak coś mnie do tego zmusiło :)

 

Życzę Pani by tak się stało :) Pozdrawiam

  • 3 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
    • Wiechu J. K.
      O zegarach

      Przez Wiechu J. K. · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @Gra-Budzi-ka Wagary to była przygoda, a zegarek był cichym partnerem. :)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...