Dobrze, że Cię tu nie ma

[KompulsywnyPoeta]

Jak dobrze, że Cię tu nie ma!

Znów mogę sam budzić się

Rozumiem! Już nie potrzeba

Mi Ciebie - a Tobie mnie!

 

Zapachem Twoim koszule

Nasiąkły i nie chce się sprać,

A w lustrach - jak to się dzieje? -

Wyświetla się Twoja twarz.

 

Jak cudny ten cichy spacer!

Jak słodkie to sam na sam!

Znów taniej jest się upijać

Jak smaczna ta "tea for one!"

 

Została mi Twoja szminka

Nie tylko wokół mych ust

I tyle myśli po Tobie

Utknęło w gardle jak gruz.

 

To przecież takie wspaniale

Móc znowu wiele mieć dam!

Nie pytać się, nie spowiadać...

Wygoda wróciła nam!

 

Radość wprost mnie rozpiera,

Oby tak było do zgonu!

Jestem taki szczęśliwy,

Że chyba skoczę z balkonu.

[WarszawiAnka]

Dobrze, już, dobrze Peelu - tylko nie skacz!

 

Wiersz zdawałoby się przewidywalny, a jednak - zaskakujący, pełen zwrotów. Desperacja i sarkazm.

Podoba mi się twarz, która się "wyświetla" w lustrze, nawet lekki dreszcz przebiega po plecach...

Przy słowach: "Jak cudny ten cichy spacer!" uśmiechnęłam się szeroko. :)

 

Pozdrawiam

[WarszawiAnka]

Dziękuję. :)

[KompulsywnyPoeta]

To ja dziękuję :)

[WarszawiAnka]

I tak z obu stron wzajemnie się kłania

przyjemności pisania - przyjemność czytania. :)))

[KompulsywnyPoeta]

Bo w życiu - a na pewno w Internecie - powinno chodzić o przyjemności. Jaki miałoby sens publikowanie wierszy i komentowanie ich, gdyby to nie było przyjemne :)? Nie-poezja, tj. codzienność, zawsze zaoferuje nam sporą dawkę nieprzyjemności - żeby szukać jej jeszcze w świecie wirtualnym, trzebaby być masochistą :)

[Maria_M]

Fajnie, z humorem, po co rozpaczać, zawsze można skoczyć z balkonu ha,ha,ha :) uśmiechnęłam się na Twoje rymy.

[Maria_M]

Dobrze, że cię tu nie ma,

wcale za tobą nie tęsknię,

a jak samotność dokuczy,

napiszę byle co wierszem.

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Masz niewątpliwie rację.

Z drugiej strony jednak, poezja często wyrasta z bólu... Zastanawiam się teraz: czy pisząc poezję z bólu zmniejszamy go przez przyjemność pisania? Chyba nie... Ale za to, po pewnym czasie czytając wiersz, czerpiemy z niego przyjemność intelektualną, a jeśli go udostępniamy innym - możemy też doznać przyjemności emocjonalnej...

[Maria_M]

Z balkonu nie będę skakał,

ani pigułek nie łyknę,

ewentualnie zastrzyk

z wolności sobie wstrzyknę.

Edytowane 11 Grudnia 2018 przez Maria_M (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

Fajne, nawet te rymy dodają uroku. bb

[Maria_M]

Bluzek nie będę wąchał,

nie spojrzę w nasze lustro,

bo wcale mi tu nie jest,

wcale bez ciebie pusto.

[KompulsywnyPoeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Gdyby pisanie poezji, czy w ogóle pisanie czegoś miało funkcję terapeutyczną (skuteczną), jak wielu twierdzi Chris Cornell nie popełniłby samobójstwa (świetny tekściarz) Tak mi się wydaje. Przeciwnie często zwiększa ból (różne są bóle, nie tyle miłosne przecież), przypominając o tym czy owym przy ponownym odczytaniu :)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Myślę, że jest tak wtedy, gdy przy kontakcie z utworem uświadamiamy sobie, że ból nie wygasł. Poezja o dużej sile wyrazu wzmaga go. 

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Już mniej boli...? :)

[KompulsywnyPoeta]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Haha... właśnie się zastanawiam nad tym. Pobolewa :) 

[nieistotne]

Dobre! Trzecia zwrotka świetna:D

Pozdrawiam i powodzenia!