Dzieci pobite

[Patryk Robacha]

 

 

z zasuszonych listków dębu i kruchych patyczków 

puszek po karmie dla kotów, szyszek, kulek szklanych 

zbudowane są wszechświaty dla skrzatów skrzydlatych

na grzbietach śliskich niesione bajkowych ślimaków 

 

we wszechświatach skrzacich, bywa, wybuchają gwiazdy 

błyśnie ogniem supernowa, pożre mozół listny

skrzaci syzyfowy trud patyczny 

 

pył kosmiczny ze słońc umarłych

i leśnych dziwów onirycznych 

ruch firanki zdmuchnie z parapetu 

padać będzie deszcz z grafitu 

w krainie stojących lamp i kaloryferów 

w krainie kątów i aniołów inwalidów 

Edytowane 1 Grudnia 2018 przez Patryk Robacha (wyświetl historię edycji)

[Mateusz Stępniewski]

Na prawdę świetny wiersz. Pozdrawiam

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję

[Kobra]

Klimatycznie :-)

[Deonix_]

Dołączam się do pochwał,

tak bardzo mi się spodobał, że aż muszę skomentować.

 

Naprawdę piękny wiersz o rozczarowaniu,

katastrofie niszczącej wszelkie osiągnięcia tytułowych dzieci,

tragedii odbierającej im radość życia, marzenia, które być może były iluzją,

ale były piękne.

 

Więcej się nie zagłębiam, jestem zachwycona i poruszona.

 

Pozdrawiam serdecznie.

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Deonix_

 

z Twoich ust to zaszczyt usłyszeć taką opinię. Dziękuję za komentarz i gratuluję niesamowicie trafnej interpretacji. Chociaż nie lubię tego typu analiz, to trafiłaś w sedno tego, co autor miał na myśli.

 

wszystkiego miłego 

[Maria_M]

Świetnie Ci wyszedł, gładki, delikatny z przebłyskiem wygładzonego pazura.

Pozdrawiam:)

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję, Mario. Cenię Twoje opinie. 

[Luule]

I mnie się podoba. Kilka uroczych fragmencików, zakamarków, szczególnie ujęło to:)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale nie ukrywam, że jak dla mnie dość zakamuflowany początkowo był w odczycie ten wiersz i kilka momentów było 'jak z kosmosu'. (Gratuluję @Deonix_, oj potrafisz rozszyfrować:) )

Nawet zaczęłam czytać o supernowie i trafiłam tam na określenie 'biały karzeł' heh - to tak przy okazji.

 

Wracając do wiersza, przyznaję, dopiero po komentarzu Deo + zerknięciu na tytuł oświeciło. Bo tytuł, po tej magicznej skrzaciej robocie, w moment mi umknął. I dopiero wtedy odnalazłam celowość każdego wersu.. I powiem Ci, że coraz bardziej mi się podoba, szczególnie pomysł, to, od której strony podjąłeś temat- niesztampowo (wiem, że Cię to słowo ucieszy:P)

Mimo ciężaru opisywanej sytuacji zrobiłeś to (wizualnie) bardzo delikatnie. Ale właśnie w tym moc tej metafory. 

 

Myślę też, że nie musi tu chodzić tylko o pobicie, ale o zburzenie dziecku świata magii, który miał w sobie, czymś zupełnie innym. I ja tak początkowo bardziej interpretowałam - lżej.

Z dcieciństwa pamiętam tylko jedno- w Mikołaja jakoś nigdy do końca nie wierzyłam, przynajmniej wiedziałam, że u nas nie on daje prezenty, ale obraziłam się na mamę jak ją przyłapałam, że wkłada pieniążka za wróżkę zębuszkę, i to, że okłamywała mnie tym. Wtedy prysło, rozsypało się... 

 Pozdrawiam. sorry że tak długo

 

 

 

[Maria_M]

Luule, czytam Twój komentarz i pokusiłam się też wrócić do lat dzieciństwa. W moim nie było puszek po karmie dla kotów, nie ta era, ale były patyczki, kawałki kory, zapach chmielu, suchej trawy, mleka prosto od krowy, aromat pieczonego chleba i zapach spoconych matczynych dłoni, gdy mnie przytulała. Nic nie mogło tego zniszczyć ani zburzyć. Dorosłość przyszła sama. :)

[beta_b]

Gratulacje za tekst. Delikatnie ubrane słowa. Z przyjemnością. 

 

W dzieciństwie mogłam robić co chciałam: Pipi Langstrumpf to właśnie jestem ja. Dziś wiem dlaczego nienawidziłam tego filmu. bb

 

[Patryk Robacha]

@Luule @beta_b @Maria_M

 

Umyślnie rozszyfrowałem ten wiersz tytułem. Zbyt wiele byłoby bez tego niesłusznych interpretacji. A tak uzyskałem to, co chciałem uzyskać - opisać swoje dzieciństwo w sposób nieoczywisty, niemal bajkowy, gdyż w taki świat uciekałem. Wybaczcie dosadną szczerość.

 

Siedziałem skulony w kącie (jak anioł ze złamanymi skrzydłami - inwalida), wyrwany ze świata marzeń alkoholizmem matki, nieobecnością ojca, bity, maltretowany, poniżany. 

 

Dziękuję za wasze komentarze. Ten wiersz jest dla mnie bardzo ważny.

 

Wszystkiego miłego. 

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A właśnie miałam napisać jeszcze, że tak umiałeś wczuć się w umysł dziecka - niestety okazuje się, że nie musiałeś, wystarczyło przypomnieć:/ przykro mi. Jak zawsze na myśl o czyimś ciężkim dzieciństwie...

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wszystko w porządku! Jest o czym pisać, za co dziękuję rodzicom))

[Luule]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zawsze lepiej widzieć to tak:)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:((( 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kraina kojarzy się z basniami, które są z reguły o dobru. U Ciebie tajemnicza kraina codzenności, fakt z Aniołem Inwalidą, to smutne. 

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za uznanie, choć nie uważam się za jakąś specjalistkę, 

żeby się moimi opiniami zaszczycać :)

Też nie przepadam za analizami:)

Ale się niekiedy nie umiem powstrzymać :)

 

Wszystkiego miłego również :))

Dziękuję Luule,  tak mnie Ty wraz z innymi chwalicie, a ile razy opr od polonistek dostawałam,

to nie zliczę :)))))))))

 

Pozdrawiam :)

[Gość]

Przejmujący wiersz... poczytałam też rozmowy Wasze... i tym mocniej jestem poruszona wielkim bajecznym światem fantazji małego dziecka w krainie kątów pod firanką... Firankę znam...pamiętam... 

Edytowane 5 Grudnia 2018 przez Gość (wyświetl historię edycji)

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Och! Ta firanka i kraina katów! Wiedziałem, że trafię w pamięć niejedną.

 

pomyślności!