Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Przejażdżka

_Marianna_W_
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

_Marianna_W_

_Marianna_W_

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

 

 

Wybrałam się w tę podróż

trudną, acz uroczą.

 

Niewykoszone trawy

porosły pobocza.

 

Rosną wokół przystanków,

i wiat w okolicy.

 

Wiją się dookoła 

przydrożnych kapliczek.

 

Tyle miejsc niedopiętych,

że aż trudno zliczyć.

 

I wróciłam z przejażdżki,

podeszłam do okna...

 

Piękne mamy widoki;

jak na dłoni, popatrz.

 

 

Edytowane przez M_arianna_
Literówka (wyświetl historię edycji)
5
Maria_M

Maria_M

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ładny wiersz:) Bardzo przyjemna przejażdżka.

dopiąć - to czasownik w formie bezokolicznika, więc z nie napiszemy  /nie dopiąć/

natomiat niedopiętych  jest to przymiotnik. Miałam podobną sytuację z sercem nieokrytym. Upierałem się aby zapisać serce nie okryte w znaczeniu, że nie zostało okryte. Niestety byłam w błędzie, prawidłowa pisownia serce nieokryte.

Pozdrawiam:) 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zbigniew Polit
      "Klepsydra zmierzchu. Rozważania tautologiczne".

      Przez Zbigniew Polit · Opublikowano

      @Maciej Szwengielski @Maciej SzwengielskiPisząc retorycznie "gdzie był Bóg" miałem na myśli "dlaczego nic nie zrobił", to chyba oczywiste. A Pan mi pisze, że "cierpiał razem z nim". Ale prosiłbym, by mnie Pan traktował poważniej. Nie jestem dzieckiem, OK? Bo skąd Pan wie, że ten Pan Bóg kilkanaście lat temu cierpiał razem z Andrzejem? Widział go Pan, napisał to Panu? A może w TV Republika mówili? nie, Pan tworzy, to taka konfabulacja na jawie.  Nawet, gdyby obaj jednocześnie cierpieli (Andrzej fizycznie, Bóg jakoś bosko), to dlaczego mu nie pomógł? I to już nie jest moja retoryka. "Bóg jest miłością", tak nas księża katoliccy uczą. Zatem  na przykładzie tragedii szwagra twierdzę: TO SĄ KPINY Z MIŁOŚCI. I proponuję to sobie zapisać i przyjąć jako pewnik. Bo widzę, że z tymi sprawami Pan sobie nie daje rady. 
    • MIROSŁAW C.
      coś z pustej kartki pamiętnika

      Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka To ekwilibrystyka liryczno-metafizyczna. Dziękuję za komentarz, pozdrawiam.   
    • Trollformel
      Ławica

      Przez Trollformel · Opublikowano

      @Berenika97 Czasami utrwalam zdjęcia słownie.  Kawałek folii po rybach, wyprałam w zmywarce i posłużył mi jako filtr do portretowej sesji.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję za interpretację. :)
    • Łukasz Jurczyk
      Wujek od wszystkich owadów.

      Przez Łukasz Jurczyk · Opublikowano

      @Poet Ka Podsumowanie człowieka w kilku wersach. Jak próba uchwycenia momentu, w którym skończoność spotyka się z wiecznością. Bardzo ciepły wiersz.   Splot słonych wspomnień. I ta jedna melodia. Echo po tobie.   Pozdrawiam
    • Stukacz
      Wiersz diamentowy

      Przez Stukacz · Opublikowano

      W podziękowaniu za łzy     Pisze poeta – jest jak liści szelest Które wiatr pogłaskał delikatnie I choć wielkim poetą nie jest To na niejedno serce się natknie Serce co widzi niedostrzegalne Tam, gdzie wszystko zdaje się banalne I jest – serce, którego pragnął poeta I te łzy, które jak ogień – choć to woda Dla myśli nieznanych – to podnieta Której zmarnować byłoby szkoda Bo więcej znaczą niż słów tysiące I są jak życiodajne słońce Więc usiadł poeta i z tego strumienia Rzeki łez, duka wiersz diamentowy Bez przygotowania, bez natchnienia Bo do wdzięczności za te łzy niegotowy Zbyt dużo jak na serce jedno I słowa marnieją, bledną Słowa, jasnością łez wypalone Bledną, marnieją, bo mniej znaczą Niż te łzy miłością podpalone Co nie zważają i nie baczą Na bramę, którą w poecie otworzyły Jakby same z siebie żyły Te łzy, ile ich popłynęło rzeką Ile na ziemię upadło pojąc otuchą Ile ich jeszcze pod powieką One natchnieniem jednak – ciszą głuchą Z której poeci czerpią litera, po literze Słowa, co więcej znaczą niż pacierze

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...