Samotność

[Patryk Robacha]

Wpuszczono do ogrodu nas.

W ogrodzie pełno było dróg, 

wskazówek żadnych dokąd pójść.

Jedyną szansę dano nam, 

ażeby z ogrodu uciec precz. 

 

Labirynt ten ogromny był, 

zarosły murem wielkich traw, 

mazistą był spowity mgłą, 

przedwieczny mrok panował w nim.

Kazano kroczyć naprzód nam. 

 

Szukamy bez pamięci wyjść. 

Stulecia miną nim znajdziemy 

uprzednio samych siebie tam. 

Daremny krzyków naszych trud, 

nie słychać przecież stamtąd nic. 

 

/kolejny jamb czterostopowy/

Edytowane 17 Listopada 2018 przez Patryk Robacha (wyświetl historię edycji)

[beta_b]

Sorki, tym razem nie czuję klimatu. Ćwiczeniowo chyba to pisałeś, pod deklamację dla obcokrajowca. bb

[Kobra]

Brzmi jakby się szło w pochodzie pierwszomajowym :-) Ale jakoś nie znalazłam w nim dla siebie nic :-( ...wolę drugie dna w poezji niż sztywny zapis.

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Beta, dziękuję za opinię. Doceniam różnorodne interpretacje. 

[Patryk Robacha]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Poczwarko, chyba nie do końca wczytałaś się w ten wiersz. Tam jest mnóstwo drugiego dna. Cały wiersz jest drugim dnem, a rytmika zupełnie umyślna. Zmechanizowany, miarowy krok straceńców, którym darowano życie w samotności. 

[Kobra]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Poczytam zatem jeszcze. Choć pierwsza zwrotka od razu ukazała mi Ewę i Adama w rajskim ogrodzie  :-O