Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

otwierasz drzwi z jednego
do drugiego świata myślisz
jak działa ten twój
co jest prawdziwe
a co nie
powtarzasz jesteś bez znaczenia
pracujesz nad swoją narracją

Bóg zamówień nie przyjmuje
żyjesz w katedrze jego głosu
trwa to już latami
poddałeś się wszystkiemu

prawda się nie zmienia
jest czysta
ale sprawiedliwość
po czyjej jesteś stronie

Opublikowano (edytowane)

Prawdę, jej obecność, jej czystość czuję, ale sprawiedliwość potrafię dotknąć chyba tylko moim rozumem, choć odnosi się ona przecież do prawdy, jest sposobem jej działania. Ten sposób jednak jest tak złożony, ze mój rozum "nie dorasta" do tego, by go dobrze rozpoznać i ocenić, dlatego... pozostaje mi tylko wiara czy ufność w istnienie sprawiedliwości. I może nie mój rozum, a właśnie ta wiara i ufność nadaje mi znaczenie i ludzką "wielkość"..? Takie myśli wyzwolił we mnie Twój bardzo osobisty lecz mówiący o treściach uniwersalnych wiersz. Pozdrawiam :)

Edytowane przez Gość (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Poznanie czysto ludzkie jest zawodne bo mierzymy się z Kimś kto jest esencjalnie różny od nas-dlatego są te słowa:,,moje drogi nie są drogami waszymi,,-w kontekście poznania raczej chodzi o poznawanie zaufaniem .

O tym kto ma więcej pieniędzy i się nie zastanawia mówi Psalm 49.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam was obu  czyli Wojtku i Czarku - to co wyżej napisane jest czystą prawda

czy to się komu podoba czy nie bo tak sprawiedliwość działa.

A przykłady można mnożyć aż do znudzenia.

Dobry wiersz  Wojtku.       

                                                                                                          Pozd.                                                                                                              

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @jjzielezinski dziekuję serdecznie! Dla Ciebie miłego poniedziałku

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Pozdrowienia.
    • w tobie zanurzona    głebokie systemy pod korą  ciężkie mieliną zwoje weszły w dualizm czucia i wachlarz rozszczepień wyobraźni    kocham cię kochać  uwielbiam uwielbiać    w pół do zatonięcia  o każdej porze  jestem zaśnięciem  w obrysie twojego  ciała    jaźnie rozliczę  w monecie    pośmiertnej              
    • @Łukasz Jurczyk   Napisałeś piękny, filozoficzny fragment, w którym spotyka się cywilizacja helleńska oraz mądrość starożytnego Egiptu.   Narrator - kapłan Ozyrysa - patrzy na Aleksandra z pewną ironią. Dla niego wszystko, co ważne, już się wydarzyło. A czas jest jeziorem, więc podboje Macedończyka to tylko chwilowa zmarszczka na powierzchni jeziora.   "Mierzycie odległość, a nie widzicie drogi." - to podsumowanie wyprawy - kapłan sugeruje, że zdobywcy tracą sens swej wędrówki.   Inny ciekawy wątek to ocena greckich bóstw - hałaśliwych, młodych (przeciwieństwo bogów egipskich).    Kapłan krytycznie ocenia Aleksandra - jego ogień to tylko zniszczenia. Nie niesie ze sobą oświecenia. Krwią nie można zbudować niczego trwałego.   Ostatnia strofa o kamieniu to esencja egipskiej filozofii. Aleksander chce zapisać się w historii poprzez czyn, kapłan radzi mu nieruchomość.     Budujecie z piasku, myśląc, że to fundament. Wiatr ma inne zdanie.
    • @Migrena pozostaje po lekturze napięcie...niezadane pytanie... o zakończenie tej historii... takie laickie pytanie o happy end ...  i myśl o zakończeniu z "Nieznośnej lekkości bytu" M.Kundery
    • @Migrena czuć wyjątkowo namiętne tempo całego wiersza, i gdy się czyta to jakby sam oddech przyspieszał więc wiersz ma moc !    Środki stylistyczne bardzo ładnie dobrane, jak zwykle wyjątkowe - jak to u Ciebie.   Kiedy się czyta takie wiersze, to jak długie by nie były, pozostaje niedosyt.  /przynajmniej u mnie/    Wiecej nie napiszę, bo obrośniesz w piórka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...