monotonia bytu

[karolinazałęska]

monotoni bytu zaznać nie pragnę

bezsensowność mnie otoczy

i cała ja

i cały świat

w nicość się przeistoczy

może kula w skroń zakończy ból

ekspresjo ma,czy będziesz mój?

czy szaleństwo uchylić Ci mogę?

przyziemność w tej chwili zasłania twą drogę

 

Edytowane 25 Września 2018 przez karolinazałęska (wyświetl historię edycji)

[Deonix_]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O jedno "i" za mało.

Tak mnie dźgnęło,

że od tego zaczęłam komentarz, wybacz.

 

Co do reszty... hm, rymy częstochowskie i jednosylabowe

nie wpisują się zanadto w moje poczucie estetyki.

 

Poza tym, nie bardzo wiem,

co mi chcesz tym wierszem powiedzieć.

 

To "niepragnienie" Peelki wypadałoby jakoś spoić z drugim wersem,

tak by to sensownie wybrzmiało, przychodzi mi do głowy coś takiego:

 

monotonii bytu zaznać nie pragnę,

lecz kiedyś mnie bezsens otoczy

 

to tylko przykład, oczywiście można inaczej.

Dalej piszesz:

nie wiem, czy jestem na czasie, ale ekspresja była do tej pory rodzaju żeńskiego ;)

A jeśli nie jest ona adresatką, to należałoby ją stąd usunąć i wstawić adresata (w r.męskim).

 

Poza tym - dla mnie wiersz nieadekwatnie do treści podniosły i uciążliwy w lekturze,

przepraszam, że Ci to piszę, ale nie chcę być nieuczciwa.

 

Pozdrawiam ;)

[WarszawiAnka]

Brzmi niepokojąco, mam nadzieję, że Peelka znalazła / znajdzie rozwiązanie...

Kwestie techniczne omówiła @Deonix_

 

Pozdrawiam

[karolinazałęska]

Przez ekspresję mam na myśli fizyczną osobę,która  ukazywała mi jak wyrażać siebie (stad zwrot -czy bedziesz mój)-natomiast teraz cały nasz kontakt sprowadzil się do nudnej relacji pozbawionej uczuć i dąży do upadku.Wierszem tym wyrażam niechęć do otaczającej rzeczywistości,która wydaje mi się nijaka,ale jednocześnie nieustannie poszukuje krzty szaleństwa w niej,a także pokładając resztki nadziei w osobie-niegdyś mnie inspirującej :)