Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

monotonia bytu

karolinazałęska
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Deonix_

Deonix_

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

O jedno "i" za mało.

Tak mnie dźgnęło,

że od tego zaczęłam komentarz, wybacz.

 

Co do reszty... hm, rymy częstochowskie i jednosylabowe

nie wpisują się zanadto w moje poczucie estetyki.

 

Poza tym, nie bardzo wiem,

co mi chcesz tym wierszem powiedzieć.

 

To "niepragnienie" Peelki wypadałoby jakoś spoić z drugim wersem,

tak by to sensownie wybrzmiało, przychodzi mi do głowy coś takiego:

 

monotonii bytu zaznać nie pragnę,

lecz kiedyś mnie bezsens otoczy

 

to tylko przykład, oczywiście można inaczej.

Dalej piszesz:

nie wiem, czy jestem na czasie, ale ekspresja była do tej pory rodzaju żeńskiego ;)

A jeśli nie jest ona adresatką, to należałoby ją stąd usunąć i wstawić adresata (w r.męskim).

 

Poza tym - dla mnie wiersz nieadekwatnie do treści podniosły i uciążliwy w lekturze,

przepraszam, że Ci to piszę, ale nie chcę być nieuczciwa.

 

Pozdrawiam ;)

karolinazałęska

karolinazałęska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przez ekspresję mam na myśli fizyczną osobę,która  ukazywała mi jak wyrażać siebie (stad zwrot -czy bedziesz mój)-natomiast teraz cały nasz kontakt sprowadzil się do nudnej relacji pozbawionej uczuć i dąży do upadku.Wierszem tym wyrażam niechęć do otaczającej rzeczywistości,która wydaje mi się nijaka,ale jednocześnie nieustannie poszukuje krzty szaleństwa w niej,a także pokładając resztki nadziei w osobie-niegdyś mnie inspirującej :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Poet Ka

      Poet Ka 3 839

      Opublikowano (edytowane)

      Maniuś

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       

      Maniuś

       

      Urodziłem się tuż po pierwszej wojnie światowej w Poniatach – rodzinnym gnieździe Poniatowskich herbu Ciołek. Dzisiaj, kiedy nie ma mnie już na tym świecie od niemal czterdziestu lat, moja wnuczka może łatwo sprawdzić w internecie i przeczytać mądrości, że to wcale „nie z tych” Poniatowskich. Ale jak to nie z tych? Skoro z Poniatowskich herbu Ciołek, to przecież, że z tych! Ziemia Zakroczymska była w czasach szlacheckich ważnym ośrodkiem, miejscem kontaktów z władzami królewskimi. Było tam wielu królewskich urzędników.

       

      Jako malec zupełnie się nad tym nie zastanawiałem. A gdy podrosłem, „zostałem” mieszczaninem i robotnikiem. Czasy powojenne były łaskawsze dla chłopów i ludzi pracy. Wtedy niechętnie mówiło się głośno o tym, że przodkowie mieli jakiś herb albo walczyli w narodowych powstaniach. Takie tajemnice lepiej było trzymać w domu.

       

      Gdy byłem jeszcze chłopcem, przenieśliśmy się ze wsi do miasta. Położone było nad piękną, szeroką rzeką, która swoje źródło miała daleko na Kresach. Zamieszkaliśmy na terenach podmiejskich. Ich urok polegał na tym, że na niewielkim kawałku ziemi można było prowadzić własne, tycie gospodarstwo.

       

      Mieliśmy tam wszystko: trochę pola, konie, krowy, owce, kury, indyki i kaczki. Mama i tata nie opływali w luksusy, ale byliśmy samowystarczalni. Żyliśmy z płodów ziemi i z tego, co sami wyhodowaliśmy. Tatuś dodatkowo zarabiał na handlu końmi, a mamusia wkładała całe serce i czas w hodowlę drobiu. To był nasz bezpieczny świat.

       

      Do szkoły nawet lubiłem chodzić. Najbardziej ciekawiła mnie historia oraz polska literatura. Często jednak wygrywało we mnie zwykłe, chłopięce lenistwo. Zdarzało mi się rzucić tornister za przydrożny płot i uciec z kolegami z klasy na wagary. Mówiło się wtedy, że bumelujemy. Całe dnie spędzaliśmy na kąpielach w rzece i zabawie w gęstym lesie.

       

      Mimo tych ucieczek, sporo ze szkoły zapamiętałem na całe życie. Miałem dobrą pamięć do wierszy i piosenek. Uwielbiałem recytować „Powrót taty” Mickiewicza albo bajkę „O Janku, co psom szył buty”. W dorosłym życiu chętnie śpiewałem stare melodie: „Jarzębinę czerwoną”, „W pielgrzymiej szacie”, „Malowany wózek” czy "Czarną morową".

       

      W głębi duszy byłem jednak samotnikiem. Największą radość sprawiało mi... siedzenie na dachu przydomowej szopy. Mogłem tam spędzać godziny, wpatrując się w niebo i obserwując krążące nad domem gołębie.

      Wszystko zmieniło się, kiedy poznałem Klarę. Bardzo zbliżyliśmy się do siebie i od tamtej pory staliśmy się już na zawsze niemal nierozłączni.

       

      Edytowane przez Poet Ka
      wstawienie ilustracji (wyświetl historię edycji)
      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...